กระบี่ฟันฉับลง
บนร่างกายของอสรพิษสองหัวมีรอยแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกให้เห็นแผลแล้วแผลเล่า
ความเจ็บปวดทรมานทำให้ร่างกายใหญ่ยักษ์ของมันบิดเป็นเกลียวจนพลังมหาศาลทำลายต้นไม้โบราณไปนับไม่ถ้วน
บริเวณสามสิบเมตรโดยรอบราบเป็นหน้ากลอง
แต่ฉู่โม่วก็ใช้ความว่องไวหลบหลีกไปมาหน้าหลัง โดยไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย
หลังจากผ่านไปสักพัก
ฉู่โม่วสังเกตเห็นว่าลมหายใจของอสรพิษสองหัวเริ่มแผ่วเบาลง จึงรู้ในทันทีว่าศัตรูเริ่มหมดแรงแล้ว!
แน่นอนว่า…
“เวร!”
อสรพิษสองหัวพ่นพิษออกมาอีกครั้ง แล้วม้วนตัวเพื่อที่จะหลบหนี
“จะหนีงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็ไล่ตามมันไปติด ๆ เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีดอย่างถึงที่สุด รัศมีพลังเยือกเย็นอาบกระบี่ทั้งเล่มแล้วฟันลงไปอีกครั้ง
กระบี่เล่มยาวฟันฉับ!
แสงกระบี่ทะลุผ่านห้วงอากาศและปะทะเข้ากับหัวที่เหลืออยู่ของอสรพิษสองหัว
ฉัวะ!
ตามมาด้วยเสียงอันน่าอนาถ
หัวของอสรพิษร้ายลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมเลือดที่สาดกระเซ็นลงมาราวกับสายฝน
หัวงูยักษ์ขนาดมหึมาร่วงลงบนพื้นดิน
จวบจนมันสิ้นใจ
ยังคงมีร่องรอยความสับสนและหวาดกลัวอยู่ในดวงตาของมัน
สัตว์อสูรตัวนี้ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาตายที่นี่ในวันนี้!!!
“เฮ้อ…”
ขณะที่มองดูร่างไร้วิญญาณของอสรพิษยักษ์ ฉู่โม่วก็ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและถอนหายใจด้วยความโล่งอก
การต่อสู้กับอสรพิษสองหัวในครั้งนี้อาจดูเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ที่จริงแล้วเขาเองก็เสียพลังงานไปมาก
