้ามาของเค่อเหนียนได้
ทว่า…
สำหรับตอนนี้ เพียงแค่จังหวะสั้น ๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้าถึงตัวฉู่โม่ว ร่างของชายหนุ่มก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นหมอกควันราวกับไร้ซึ่งตัวตนมาตั้งแต่แรกเสียแล้ว!
“อะไรกัน!?”
เค่อเหนียนตกใจจนหลุดอุทานออกมา
แต่เมื่อตั้งสติได้แล้ว สมาธิและความรอบรู้ของเขาก็กลับมาอีกครั้ง ชายสูงวัยพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “แกฝึกได้แล้วจริง ๆ งั้นเหรอ!?”
“ข่าวลือที่แพร่สะพัดมาว่าแกเป็นเพียงไอ้ขยะคนหนึ่งนั่น ไม่คิดเลยว่าแท้จริงแล้วแกจะปิดบังความจริงไว้ได้ขนาดนี้!”
ฉู่โม่วไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาเพียงหยิบเอากระบี่ของโจวชี่มาจากกระเป๋าและตวัดฟันใส่เค่อเหนียนไปตรง ๆ
เมื่อได้เห็นกระบี่เล่มนั้น เค่อเหนียนก็ต้องตกใจอีกครั้ง เขารีบหลบก่อนจะเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง “นั่นมัน กระบี่ของนายน้อย… นี่แกเป็นคนฆ่านายน้อยโจวชี่จริง ๆ สินะ!”
“ในเมื่อลุงรู้แล้ว ผมก็คงต้องขอให้คุณตายเพื่อเก็บมันเป็นความลับต่อไปก็แล้วกันนะ”
ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ก่อนจะกลายเป็นเพียงหมอกควันอีกครั้ง เขาปรากฏตัวที่เบื้องหน้าของเค่อเหนียนพร้อมตวัดกระบี่ใส่
ฉัวะ!
เพียงชั่วพริบตาที่เห็นแสงกระทบจากคมกระบี่ แขนข้างหนึ่งของเค่อเหนียนก็ถูกตัดขาด และหลั่งเลือดสีแดงฉานออกมาเสียแล้ว
“ไอ้เด็กเวรนี่! แกรนหาที่ตายเองนะ!”
สีหน้าของเค่อเหนียนแสดงความเกลียดชังออกมาหลังโดนจู่โจมหนักหน่วงเช่นนี้
ใช่ว่าเขาไม่ทันได้เห็นว่าฉู่โม่วจะโจมตี แต่เพราะเขาเห
