ล้ว ปณิธานที่จะนำตัวฉู่โม่วกลับไปของเค่อเหนียน จึงเป็นได้แค่ปณิธานที่ไม่สามารถเป็นไปได้จริงเท่านั้น
หลังจากหยอกล้ออีกฝ่ายนิดหน่อยแล้ว
ฉู่โม่วก็ฉวยจังหวะและกลายเป็นหมอกควันไปอีกครั้ง
เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าเค่อเหนียน
คมศัสตราครานี้ไร้ซึ่งความลังเล ชายหนุ่มชักกระบี่และฟันเข้าที่คอของชายชราทันที
ผู้ฝึกยุทธ์อาวุโสไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป ศีรษะของเขาลอยหลุดจากบ่าโดยมีเลือดสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาเป็นทาง ขณะลอยอยู่บนอากาศ
ร่างที่ไร้เศียรคุกเข่าและล้มลงไปแน่นิ่งกับพื้นในเวลาไม่นาน
“เฮ้อ…”
เมื่อมองร่างที่ไร้วิญญาณของอีกฝ่าย ฉู่โม่วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“ฉันคงไม่ต้องกลัวพวกผู้ฝึกยุทธ์ระดับต้นแล้วสินะ… ไม่มีใครเอาชนะฉันได้แล้วในขั้นนี้…”
“บางทีความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้ อาจจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางหรือไม่ก็ระดับสูงได้เลยหรือเปล่านะ?”
“ไม่สิ ระดับสูงนั่นน่าจะยังไม่ไหว… เต็มที่ก็ได้แค่หนี แต่ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกมั้ง”
“จากแต่เดิมที่โจวเฉิงคอยจับตามองฉันอยู่แล้ว ครั้งนี้ฉันดันไปฆ่าคนที่เขาส่งมาจับตัวอีก บางทีครั้งหน้ามันอาจจะหนักกว่านี้ไปเรื่อย ๆ อ๊ะ… จริงสิ บางทีครั้งถัดไปอาจจะเป็นตัวเขาที่ลงมาจัดการเรื่องนี้เองเลยก็ได้!”
“จะว่าไปคนผู้นั้นก็เหมือนจะอยู่ในขั้นสูงมาตั้งหลายปีแล้ว รู้สึกไม่มั่นใจเลยแฮะว่าจะเป็นศัตรูกับเขาได้!”
“ฉันควรจะรีบฝึกและเลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้ฝ
