เด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ สายตาของนางซับซ้อน รับกระบี่คู่กายที่เซียวเหยียนยื่นมาให้ แต่สายตากลับยังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเซียวเหยียน
นางที่ปกติแล้วจะรักกระบี่ของตนเองดั่งแก้วตาดวงใจ ณ เวลานี้ถึงกับไม่ทันสังเกตว่าคมกระบี่บิ่นไปเล็กน้อยแล้ว
“ท่านคือขอบเขตสิบห้าลี้จริงๆ รึ?”
นางกัดริมฝีปากเล็กน้อย ถามด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
คำพูดนี้ก็เป็นคำถามที่จ้าวหลิงซวงและคนอื่นๆ อยากจะรู้ใจจะขาด ถึงแม้จะเห็นเซียวเหยียนเหินอากาศ ตีฝูงอสูรแตกพ่าย แต่… ทั้งหมดนี้ราวกับความฝัน ไม่จริงเกินไป
จ้าวหู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองคุณหนูของตนเองอย่างกังวล พบกับสัตว์ประหลาดอย่างเซียวเหยียน สำหรับคนวัยเดียวกันแล้วเป็นการทำร้ายที่ใหญ่หลวงเกินไป หากคุณหนูใจกระบี่พังทลาย นับแต่นี้ไปท้อแท้ไม่ลุกขึ้นสู้ นั่นก็แย่เกินไปแล้ว!
เซียวเหยียนยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร
แต่นี่ก็เป็นคำตอบอย่างหนึ่ง
หลิวรั่วซีนึกถึงดวงจันทร์กระจ่างดวงนั้น อดไม่ได้ที่จะถาม “กระบวนท่ากระบี่นั้นของท่าน...”
“อยากจะเรียนรึ?”
“อื้ม!”
แววตาของหลิวรั่วซีพลันสว่างวาบขึ้นมา พยักหน้าอย่างหนักแน่น
“น่าเสียดาย นี่คือหนึ่งในเคล็ดวิชาชั้นสุดยอดของบ้านข้า ไม่ถ่ายทอดสู่ภา
