ลอบโจมตีสัตว์อสูร และทำร้ายเพื่อนร่วมคลาส… ส่วนฉัน โจวชี่ก็แค่ผ่านมาเห็นการกระทำชั่วร้ายของแก ฉันเลยบันดาลโทสะแล้วจัดการกับฉู่โม่วผู้น่าขยะแขยง!”
“แค่นี้ แทนที่จะลงโทษ สถาบันก็จะให้รางวัลฉันแทนล่ะไม่ว่า!”
“และหลังจากที่แกตาย เฉินซีเวยจะถูกพามาที่ห้องของฉัน… น่าเสียดาย ฉันอยากให้แกเห็นเฉินซีเวยอยู่ใต้ร่างกายของฉันจริง ๆ แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้วละ!”
ขณะที่พูด บนใบหน้าของโจวชี่ยังคงมีความเสียดายแฝงอยู่
“ที่จริง ฉันกับแกไม่ได้มีเรื่องให้เกลียดกันเลยสักนิด!”
“ตามปกติแล้ว สายตาของคนแบบฉันคงไม่ทันสังเกตเห็นแกที่ตัวเล็กเหมือนกับมดหรือฝุ่นละอองหรอก!”
“แต่…”
“ปัญหาคือแกเป็นคู่หมั้นของเฉินซีเวย! ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่ขยะไร้พรสวรรค์แท้ ๆ แต่กลับ… ไม่ซิ ฉันจะบอกให้นะ… เฉินซีเวยคือของของฉัน!”
“แกโชคดีมากที่ได้หมั้นกับเธอ แต่ก็โชคร้ายด้วยเหมือนกัน …โชคร้ายที่เกิดมาเป็นสวะ!”
โจวชี่แค่นเสียงอย่างหัวเสีย
“พูดถูกแล้วละ!”
ฉู่โม่วพยักหน้า
เมื่อได้ยินดังนั้น โจวชี่ก็ตกใจอยู่นิดหน่อย
เหมือนจะนึกอะไรได้ เขาจึงพูดออกมาในทันใด “คิดว่าตัวเองใกล้ตายจนพูดจาเออออกับฉัน ตั้งใจจะร้องขอชีวิตงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก…”
“นายเข้าใจผิดแล้ว!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าและพูดสวนกลับไป “ฉันหมายถึง… เรื่องที่เฉินซีเวยเป็นคู่หมั้นของฉันต่างหากล่ะ!”
“เพราะงั้น…”
เขาหันไปมองโจวชี่และกล่าวอย่างใจเย็น “แกคงต้องตายแล้วละ!”
เมื่อความเงียบเข้าปกคล
