่ล่าก็ดูสับสนมาก
แม้มีทีท่าอยากจะพูดบางสิ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจ ก่อนกล่าวต่อไป “ร่างกายนายไม่เหมาะกับภารกิจนี้ หลังจากเข้าไปแล้วก็ให้อยู่กับที่และซ่อนตัวให้ดี!”
“ขอบคุณครับอาจารย์”
เมื่อได้ฟังคำเตือนเหล่านั้น ฉู่โม่วก็คำนับแล้วหยิบเครื่องรางสื่อสารเดินเข้าไปในป่า
ส่วนอาจารย์นั้นได้แต่ส่ายหน้าอยู่ข้างหลัง
…
“ต้นไม้ที่นี่เขียวชอุ่มดีชะมัด!”
หลังจากที่เข้าไป ฉู่โม่วก็ตรงไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
เขาไม่เริ่มล่าสัตว์อสูรในทันที แต่วางแผนตามหาร่องรอยของคนอื่น ๆ
พูดให้ชัดกว่านั้นคือ… ตามหาร่องรอยของโจวชี่นั่นเอง
ชายคนนี้พูดจาไม่ดีกับเฉินซีเวยและพุ่งจิตสังหารมาที่เขา ฉู่โม่วอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ เพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต!
แต่โชคไม่ดีนัก
ที่แห่งนี้เป็นป่าทึบ ต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมทั่วทุกทิศทางทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัวไม่น้อย
นักเรียนตรงหน้าเขาเดินเข้าไปก่อนเพียงแค่ไม่กี่ก้าว แต่ก็ไม่ปรากฏร่องรอยให้เห็นสักนิด
“ในเมื่อยังหาไม่เจอ… ฉันจะเริ่มล่าสัตว์อสูรเลยแล้วกัน! จะได้ฝึกฝนการต่อสู้ไปด้วย”
“ยังเหลือเวลาอีกนานและที่นี่ก็กว้างแค่สามสิบกิโลเมตรเท่านั้น ยังไงก็วิ่งเข้าไปได้!”
เมื่อคิดได้แล้ว ฉู่โม่วจึงตัดสินใจทำตามนั้น
ระหว่างที่เดินเข้าไปในป่าจะต้องมีสติและตื่นตัวต่ออันตรายที่เข้ามาได้ทุกเมื่อ
มีอันตรายนับไม่ถ้วนอยู่ในป่าลึก และไม่มีพื้นที่ให้ความประมาทแม้แต่น้อย
แม้ว่าช
