นเท่านั้น! วิธีการ…”
ฉู่โม่วไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนัก แต่กำลังจ้องสิ่งที่กองอยู่เบื้องหน้าตาเป็นมัน
ซากของสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่นอนไร้วิญญาณอยู่ที่พื้น!
หน้าตาของมันค่อนข้างคล้ายตัวลิ่น แต่มีขนาดใหญ่มากราวเมตรครึ่งได้ มันมีทั้งเขี้ยวและกรงเล็บใหญ่โตเหมาะสมกับร่างกาย ซึ่งส่วนที่ทำให้มันดูน่ากลัว เห็นจะเป็นเขี้ยวเล็บอันคมปลาบและมันวาวพวกนั้น
แม้ว่าสัตว์อสูรจะตายไปแล้ว แต่ยังคงดูน่าเกรงขามไม่จางหาย
ขณะที่เขายืนอยู่เบื้องหน้าซากไร้วิญญาณ ก็อดรู้สึกอึดอัดอยู่ข้างในไม่ได้
ฉู่โม่วเหลือบไปเห็นว่ามีใครคนอื่นกำลังสัมผัสเจ้าร่างของสิ่งมีชีวิตยักษ์ตนนี้อยู่ เขาจึงตัดสินใจลองสัมผัสมันดูบ้าง
ในจังหวะที่เขาแสร้งทำเป็นสนอกสนใจเจ้าสิ่งนี้ จนไม่มีใครสังเกตเห็นนั้นเอง
[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 3 ขนาดกลาง อสูรมังกรพสุธา!]
[สามารถกลืนกินได้!]
[ต้องการกลืนกินหรือไม่?]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น ฉู่โม่วตอบกลับไปในใจอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “กลืนกิน!”
[กลืนกินเสร็จสิ้น!]
[ได้รับ ‘การพัฒนาพลังกายเนื้อระดับกลาง’!]
[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]
สำเร็จ!
เมื่อมองไปยังข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏในสายตา ฉู่โม่วก็รู้สึกตกใจสุด ๆ กระนั้นแล้ว เขาไม่ได้หลอมรวมมันในทันที แต่เลือกที่จะเก็บพลังนั้นไว้… พร้อมกับถอยออกมาก่อน
ใจจริงเขาอยากจะใช้ระบบกลืนกินอีกครั้ง แต่กลัวว่าหากแก่นแท้อสูรของมังกรพสุธาถูกกลืนกินออกไป มันจะทำใ
