ด้
และทุก ๆ ครั้งที่หญิงสาวกลับมา …เธอจะมาพร้อมกับเนื้อของสัตว์ร้ายที่ล่ามันมาด้วยความยากลำบาก เพื่อให้ฉู่โม่วรับประทาน เผื่อว่าร่างกายของเขาจะนำพลังของสัตว์ร้ายมาพัฒนาเป็นพลังของเขาได้
ถึงจะยังไม่มีหนทางที่รับประกันได้ว่าสำเร็จแน่นอน แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าปล่อยให้เขาอ่อนแอเหมือนคนธรรมดาตลอดไป
แต่ช่างน่าเสียดาย…
ที่เจ้าของร่างนี้ไม่เห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มเอาแต่ต่อว่าเฉินซีเวย… ว่าเป็นฆาตกรที่ฆ่าพ่อกับแม่ของเขามาโดยตลอด แถมยังเกลียดเธอมากขึ้นไปทุกวันอีกด้วย
ทั้งที่การได้อยู่ด้วยกันภายใต้ชายคาเดียวกันของหนุ่มสาว ควรจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนามากขึ้นไปแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นว่ามีแต่ความตึงเครียดระหว่างเขาและเธอเท่านั้นที่พัฒนาขึ้น
“ชีวิตฉันจะไม่ได้เจอกับความสุขเหมือนกับที่คนอื่นเจอบ้างหรือไงน่ะ…”
ระลึกความทรงจำเรื่องนี้ได้หมด ฉู่โม่วได้แต่ถอนหายใจอยู่คนเดียว
ตัวเขาหลุดมาจากโลกที่ล่มสลายกลายเป็นเมืองร้าง ดังนั้นย่อมเข้าใจความหมายของคำว่า ‘พยายาม’ ดี ว่ามันจำเป็นต่อสภาพแวดล้อมเช่นนี้อย่างไร
ยิ่งตัวเฉินซีเวยเองยิ่งแล้วใหญ่ เธอคนนี้ไม่เพียงแต่จะไร้เทียมทาน แต่ยังพยายามฝึกฝนจนใช้วรยุทธ์ได้อย่างช่ำชอง แม้จะมีอายุไล่เลี่ยกับเจ้าของร่างเก่าของเขาเท่านั้น
แต่ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว
แต่ในฐานะที่เขาไม่ต่างอะไรจากคนนอก คงจะพูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องคนอื่นไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะ…
“ในเมื่อ
