บทที่ 1592 ผมขอไปดูหน่อยได้ไหม?
“หลูเป่าโย่ว!!”
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ทุกคนในหน่วยสำรองที่กำลังหัวเราะอยู่พลันชะงัก ก่อนจะร้องตกใจพร้อมกับยื่นมือออกไป
แต่มีเงาร่างหนึ่งที่เคลื่อนไหวเร็วกว่า!
เงาร่างพุ่งผ่านตรงหน้าทุกคนในชั่วพริบตา ก่อนจะรับร่างของหลูเป่าโย่วที่กำลังล้มลงไว้อย่างมั่นคง กระทั่งตอนนี้ลมจากการเคลื่อนไหวนั้นเพิ่งจะปะทะใบหน้าคนอื่น ๆ พวกเขามองเห็นร่างตรงหน้าชัดเจน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เห็นได้ว่าหลินชีเยี่ยที่เมื่อครู่ยังนั่งเหม่อบนรถเข็น กลับโผเข้าพยุงหลูเป่าโย่วไว้ได้ทัน ดวงตาที่เคยว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา ปรากฏประกายแห่งสติสัมปชัญญะอย่างหาได้ยาก
“หลูเป่าโย่ว!!” ฟางโม่รีบวิ่งเข้ามาตรวจร่างกายอย่างละเอียด
หลูเป่าโย่วหลับตาแน่น เปลือกตากระตุกไม่หยุด ราวกับกำลังฝันร้าย เหงื่อไหลจากขมับจนเปียกชายเสื้อของหลินชีเยี่ย
“มีคนลอบโจมตีเหรอ?!!” ซูเจ๋อหันขวับมองรอบด้าน แต่ไม่พบศัตรูแม้แต่คนเดียว
“ไม่ใช่… ผนึกเทวะของเขาเกิดความผันผวน” ดวงตาสองสีปรากฏในนัยน์ตาของฟางโม่ เขาขมวดคิ้วจ้องมองร่างของหลูเป่าโย่วพลางพึมพำ “เทวทูตตกสวรรค์ ลูซิเฟอร์… ตายแล้วเหรอ?”
