อูเฉวียนถอนหายใจยาว ยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย กำลังจะยื่นมือไปพยุงหลินชีเยี่ย
แต่ก่อนที่มือจะแตะถูกตัวหลินชีเยี่ย อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นเอง แล้วเดินตามหมอหลี่ไปที่แผนกรังสีจิตเวชอย่างเงียบงัน
อูเฉวียนยืนงงอยู่กับที่
“หมอหลี่…”
อูเฉวียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หมอหลี่หันมาเห็นภาพนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ส่ายหน้าให้อูเฉวียน บอกให้เขาไม่ต้องส่งเสียง
จากนั้น หมอหลี่ก็พาหลินชีเยี่ยที่เดินราวกับหุ่นเชิดเข้าไปในแผนกรังสีจิตเวช
…
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
“หมอหลี่ อาการเขาเป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นหมอหลี่เข็นรถเข็นออกมาจากโรงพยาบาล จั่วชิงที่รออยู่นานก็รีบลุกขึ้นถามด้วยความเป็นห่วง
