บทที่ 1586 เงาร่างในสายธารแห่งกาลเวลา
“แค่ก แค่ก แค่ก...”
ในซากปรักหักพังของสรวงสวรรค์ ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำใช้มือทั้งสองข้างจับกำแพงวังที่พังทลายแล้วพลิกมันขึ้น
จั่วชิงไอออกมาอย่างรุนแรง เขาจับข้อมือสมาชิกหน่วยร่างทรงคนหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นจากแอ่งเลือด
“คุณเป็นยังไงบ้าง?”
อู๋เหลาโก่วที่กำลังถูกสมาชิกหน่วยร่างทรงอีกคนแบกอยู่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“…ยังไม่ตาย” จั่วชิงใช้ท่อนไม้หักค้ำร่างกาย หายใจหอบอย่างหนัก ขาซ้ายผิดรูปไปบ้าง คงจะหักในระหว่างต่อสู้กับความวุ่นวายที่คืบคลานเมื่อครู่นี้
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ สมาชิกหน่วยร่างทรงหลายคนกระจายตัวอยู่ทั่วสรวงสวรรค์ กำลังช่วยเหลือยอดมนุษย์และเทพเจ้าต้าเซี่ยที่ติดอยู่ในซากปรักหักพัง
“ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก” จั่วชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น
“ไม่ใช่ผมหรอก เป็นความดีความชอบของพวกเขาต่างหาก” อู๋เหลาโก่วมองดูร่างที่สวมเสื้อคลุมเหล่านั้น “พวกเขาไม่มีชีวิต ไม่บาดเจ็บ ไม่รู้สึกเจ็บปวด… มีแค่พวกเขาเท่านั้นที่สามารถช่วยพวกเราในสถานการณ์แบบนี้ได้”
จั่วชิงพยักหน้า “เมื่อครู่จิตวิญญาณของหลินชีเยี่ยร่วงลงมา คุณพบรึยัง?”
“กำลังหาอยู่ แต่น่าจะอยู่ในสรวงสวรรค์”
