เหล่าเทพต้าเซี่ย พวกเขาต่างเปิดทางให้พวกหลินชีเยี่ย จนกระทั่งถึงนอกประตูหนานเทียนในระหว่างนี้ จักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่ปล่อยให้พวกเขาจากไปท่ามกลางความเงียบขณะนั้น อันชิงอวี๋ซึ่งเดินอยู่ด้านหลังสุด ได้หยุดเท้าลงนอกประตูหนานเทียนเขาหันกลับไปมองเหล่าเทพแห่งสรวงสวรรค์แล้วกล่าวอย่างสงบ“ผมรู้ว่าพวกท่านกังวลอะไร ตั้งแต่ผมเริ่มสัมผัสประตูสัจธรรม ผมก็รู้ว่าการผนึกเดิมจะไร้ผลต่อผม……ผมคิดว่าสรวงสวรรค์น่าจะมีวิธีทำลายวิญญาณของผมได้ เมื่อส่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ผมจะกลับมายังสรวงสวรรค์เพื่อรับโทษผม อันชิงอวี๋ ไม่ใช่คนทรยศ”สิ้นเสียง อันชิงอวี๋ก็ก้าวขึ้นสู่เมฆพลิกกายของหลินชีเยี่ยแล้วพุ่งหายไปที่ขอบฟ้านอกประตูหนานเทียน ทุกคนจมอยู่ในความเงียบไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จั่วชิงจึงส่ายหน้าอย่างขมขื่น ถอนหายใจอย่างไร้ทางเลือก ก้มลงเก็บเหรียญตราที่ตกอยู่บนพื้น เช็ดคราบน้ำออกด้วยเสื้อคลุมของตน แล้วใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า เสียงพึมพำลอยมาจากสายฝน“เจ้าพวกเด็กๆ นี่… เดินออกไปเท่ก็จริง แต่สุดท้ายก็ต้องให้ฉันมาตามล้างเช็ดให้ จริงๆ เลยสิ……”…บนเมฆพลิกกาย“นายคิดดีแล้วเหรอ?” หลินชีเยี่ยควบคุมเมฆพลิกกายไปพร้อมกับขมวดคิ้วมองอันชิงอวี๋“อือ” หลังจากออกมาจากสรวงสวรรค์ อันชิงอวี๋ก็ดูผ่อนคลายลงมาก เขาพยักหน้า “ฉันคือประตูสัจธรรม และเป็นกุญแจสำคัญในการปลุกประตูและกุญแจ เพียงแค่ฉันตาย ต้าเซี่ยก็
