ด้รับบาดเจ็บใช่ไหม?] เจียงเอ่อร์ในร่างวิญญาณล่องมาตรงหน้าอันชิงอวี๋แล้วถามด้วยความเป็นห่วงอันชิงอวี๋ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “การโจมตีด้วยโลงศพของตัวเองแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก……เธอไปเรียนมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”[ก็คิดไว้ตั้งแต่ตอนที่ทะลวงขั้นอนันต์แล้วล่ะ ฉันไม่อยากเป็นภาระตลอดไปนี่] เจียงเอ่อร์แลบลิ้น [เห็นไหม ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ!?]“เก่ง……”โครม!!อันชิงอวี๋พูดยังไม่ทันจบ ทุกอย่างตรงหน้าพลันถูกฉีกขาดในพริบตา ลำแสงสีแดงเข้มขนาดมหึมาทะลุผ่านหมอกทำให้ร่างครึ่งหนึ่งของเขาระเหยหายไป!พลังทำลายล้างท่วมท้นจิตสำนึกของอันชิงอวี๋ หลังผ่านไปสิบกว่าวินาที ร่างกายของเขาจึงฟื้นคืนและประกอบร่างใหม่ ภาพตรงหน้าจึงชัดเจนขึ้นอีกครั้งหมอกสีเทาถูกเจาะเป็นช่องขนาดใหญ่ เสาแสงสีแดงเข้มค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ที่ปลายช่องซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่ากิโลเมตร ใบหน้าปีศาจอ้าปากเผยเขี้ยว หัวเราะเยาะอย่างน่าสะพรึงกลัวอันชิงอวี๋เหลือบมองเศษโลงสีดำที่กำลังร่วงหล่นจากท้องฟ้า ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน!ลำแสงปีศาจสีแดงเข้มเมื่อครู่ไม่เพียงฉีกร่างของเขา แต่ยังบดขยี้โลงศพใต้เท้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆ!“เจียงเอ่อร์!!” อันชิงอวี๋ร้องเสียงหลง ร่างของเขาร่วงหล่นลงเรื่อยๆ ตามแรงโน้มถ่วงในตอนนั้นเอง แผ่นโลงที่มีรอยแตกเต็มไปหมดครึ่งชิ้นลอยขึ้นมาจากด้านล่าง รับร่างของอันชิงอวี๋ไว้อย่างมั่นคงเจียงเอ่อร์ในร่างวิญญาณล่องมาตรงหน้าเข
