โกหลายครั้ง อันชิงอวี๋สังเกตเห็นว่าอาการปวดศีรษะแต่ละครั้งเบาลงเรื่อยๆ วิญญาณของเขาดูเหมือนจะกำลังปรับตัวให้เข้ากับอิทธิพลที่มิโกนำมารถเข็นพิเศษคันนี้มีความเร็วสูงมากนัก แต่เขาพุ่งไปได้ไม่ถึงสิบวินาทีก็ต้องหยุดตัวลงเบื้องหน้าของเขา มีเหล่ามิโกหลายร้อยตัวกำลังกระพือปีกเยื่อบางๆ ทยอยกันโถมเข้ามาอย่างหนาแน่น[คุณ… ชิงอวี๋…] เจียงเอ่อร์ชี้ไปที่ด้านบนหัว เสียงแหบพร่าอันชิงอวี๋เงยหน้ามอง เห็นท้องฟ้ากลายเป็นทะเลสีชมพู เหล่ามิโกเคลื่อนไหวรวมกันเป็นกลุ่ม ปิดล้อมเส้นทางหนีทั้งหมด ราวกับตาข่ายยักษ์ที่ค่อยๆ ลดระดับลงมาจากฟ้า……“บ้าเอ๊ย……นี่มันมีเป็นพันตัวแล้วมั้ง?” สีหน้าอันชิงอวี๋ดูแย่ยิ่งนักเหล่ามิโกทยอยลงมาจากฟ้า หยุดอยู่รอบๆ ซากปรักหักพังของอันชิงอวี๋ กระพือปีกบางเบา เสียงหึ่งๆ ดังกึกก้องลมพัดปลิวเศษหินทราย เหล่ามิโกนับพันตัวล้อมรอบตัวเขา ปุ่มเนื้อบนผิวหนังกระดิกไปมา ค่อยๆ แนบติดพื้น……ราวกับกำลังคำนับเทพเจ้าของพวกมัน
