“หายไป? เป็นไปได้อย่างไร?”ก่วงเฉิงจื่อตามมาถึงบริเวณลานนี้ทันที สายตาจับจ้องซากปรักหักพังตรงกลาง ใบหน้าไม่สู้ดีนัก“เป็นพวกเทพคธูลูที่พาเขาไปหรือ?” เทพต้าเซี่ยองค์หนึ่งมาจากประตูสวรรค์อีกด้าน ถามด้วยเสียงแผ่วเบา“ทางนั้นมีอะไรผิดปกติหรือไม่?”“นอกจากพวกมิโกที่ลงมาอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่มีอะไรอื่นบุกเข้ามาเลย”“ฝั่งเราก็เช่นกัน”“สามารถข้ามการป้องกันของสรวงสวรรค์ไปได้โดยที่ไม่มีใครรู้… แม้แต่เทพระดับสูงสุดทั่วไปก็ทำไม่ได้กระมัง?”“อาจจะไม่ใช่การบุกรุกของศัตรูจากภายนอก” เทพต้าเซี่ยองค์หนึ่งลงมายืนบนพื้น หลับตาลงแล้วสำรวจอย่างระมัดระวัง “ที่นี่มีร่องรอยของความผันผวนปริภูมิเวลา เหมือนกับที่แผ่ออกมาจากมิโก น่าจะเป็นความผันผวนมิติที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นก็รุนแรงขึ้น จนส่งพวกเขาทั้งสองไปยังที่อื่น”“ความผันผวนมิติที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ? จำได้ว่าเช้านี้ยังมีขนาดเท่าลูกท้อสวรรค์อยู่เลย”“เหล่ามิโกสังเวยชีวิตให้กับประตูสัจธรรม ใครจะไปรู้ว่ามันฟื้นฟูไปถึงระดับไหนแล้ว”“มันก็ไม่น่าจะเติบโตเร็วขนาดนั้น…”“หยุดก่อน” ก่วงเฉิงจื่อเอ่ยอย่างจริงจัง “ในเมื่อไม่ใช่ฝ่ายคธูลูที่พาไป พวกเขาก็น่าจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกเราต้องพาพวกเขากลับมาก่อนที่พวกมิโกจะเจอ”ซีหวังหมู่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า พลางเอ่ยช้าๆ “ความผันผวนของปริภูมิเวลาที่ประตูและกุญแจสร้างขึ้นมีแต่ตัวมันเองเท่านั้นที่รู
