็อกอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า…ในเวลาเดียวกัน ยอดมนุษย์คนอื่นๆ ต่างก็เข้าสู่หมอก เริ่มค้นหาอันชิงอวี๋หากเป็นก่อนหน้านี้ อันชิงอวี๋คงไม่คิดว่าวันหนึ่งการหายตัวไปของตัวเองจะสร้างความตื่นตระหนกให้กับทั้งสรวงสวรรค์และต้าเซี่ย จนทำให้นักรบระดับสูงทั้งหมดออกค้นหา……เขาก็คงไม่คิดว่าการหายตัวไปในครั้งนี้ จะพลิกชีวิตของตนเอง……ท่ามกลางหมอกสีเทา อันชิงอวี๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเบื้องหน้าเขายังคงเป็นศาลาโบราณที่คุ้นเคย แต่นอกศาลาไม่ใช่สวนสมุนไพรของสรวงสวรรค์อีกต่อไป กลับเป็นซากปรักหักพังอันเลือนราง ราวกับซากเมืองที่จมอยู่ในหมอกมานานกว่าร้อยปีศาลาตั้งอยู่ท่ามกลางหลุมหินที่ทรุดลง ขอบมุมดูราวกับถูกฉีกขาด โอนเอนไปมาตามลมหนาว ในหมอกที่หมุนวนโลงศพสีดำวางนิ่งอยู่ข้างกายอันชิงอวี๋มองเห็นภาพตรงหน้า ตะลึงงันอยู่กับที่[ที่นี่ที่ไหน?] เจียงเอ่อร์ในสภาพวิญญาณค่อยๆ ลอยออกมาจากโลงศพ เมื่อเห็นซากปรักหักพังรอบข้าง จึงถามด้วยความงุนงง [สรวงสวรรค์ถูกทำลายแล้วเหรอ?]“……ไม่ นี่ไม่ใช่สรวงสวรรค์”อันชิงอวี๋มองรอบตัว “จากรูปแบบอาคารและระดับการสึกกร่อน น่าจะเป็นซากปรักหักพังของเมืองในหมอกแถบแอฟริกา……”[ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่?]อันชิงอวี๋ไม่ตอบ เขาก้มลงสังเกตมุมของซากโบราณสถาน เห็นร่องรอยการฉีกขาดจากรอยแยกปริภูมิเวลา จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย“ความผันผวนของปริภูมิเวลา……เป็นฝีมือของฉันเองเหรอ?” อันชิงอวี๋ทำสีหน้าไม่เข้าใจ “แต
