“ร่างของเจียงเอ่อร์จะถูกวางไว้ในน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ของสรวงสวรรค์ ที่นั่น พลังวิญญาณจะช่วยรักษาการทำงานของสมองนาง แม้เจ้าจะจมลงในห้วงลึกจิตวิญญาณ นางก็ยังรอดชีวิตได้” หลิงเป่าเทียนจุนกล่าวช้าๆ “แต่……นางไม่สามารถปิดกั้นความคิดเหมือนเจ้าได้ และไม่สามารถออกห่างจากน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ได้มากนัก”อันชิงอวี๋ขมวดคิ้มเล็กน้อย “หมายความว่า เธอจะถูกกักขังในสรวงสวรรค์ตลอดไปใช่ไหม?”เขาถูกผนึกในห้วงลึกจิตวิญญาณก็แล้วไป แต่เจียงเอ่อร์ต้องอยู่ในสรวงสวรรค์ คอยเขาโดยไม่รู้กี่ร้อยปี นั่นจะเป็นการรอคอยที่ทรมานราวกับการติดคุก“ไม่แน่หรอก เราอาจให้คนหามนางลงไปข้างล่างเป็นระยะ ระยะสั้นๆ น่าจะ……”[ไม่เอา!] เจียงเอ่อร์ตัดบทก่อนที่หลิงเป่าเทียนจุนจะพูดจบ [ฉันจะอยู่เฝ้าข้างห้วงลึกในสรวงสวรรค์ ก่อนที่คุณจะกลับมา ฉันจะไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น]อันชิงอวี๋มองเธอด้วยความรู้สึกหมดหนทาง ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันไปมองหลิงเป่าเทียนจุน“โดยสรุป นี่คือทางออกที่ดีที่สุดที่เราปรึกษาหารือกัน… อันชิงอวี๋ เจ้าคิดอย่างไร?”อันชิงอวี๋พยักหน้า “สมเหตุสมผล ใช้พลังของเทพทั้งต้าเซี่ยเพื่อสร้างผนึก แม้แต่ผมก็รู้สึกประหลาดใจ……จริงๆแล้ว ถ้าการฆ่าผมสามารถแก้ปัญหาสามเทพหลักคธูลูได้ ผมก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ”หลิงเป่าเทียนจุนมองเขาอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกผิดปรากฏในดวงตา แต่ก็ยังคงเอ่ยปาก“ในเมื่อเจ้าตกลง งั้นข้าจะให้เหล่าเทพ
