าอี้ให้ท่านแล้ว ผมจะนั่งเล่นหมากกับท่านสักสองตา”“……”“บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามส่งเสียงโหวกเหวกในพื้นที่สาธารณะ! ฉันเพิ่งจากไปไม่กี่วัน พวกนายก็อยากจะทำให้โรงพยาบาลนี้วุ่นวายใช่ไหม?!”“……”หลินชีเยี่ยเพิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล เสียงอึกทึกวุ่นวายก็ดังมาจากในโรงพยาบาล เมื่อได้ยินเสียงตะโกนคุ้นหู เขาก็ชะงักไปทันที แล้วรีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว“หลี่อี้เฟย?!” เขาเห็นใบหน้าคุ้นเคย ตกใจจนพูดไม่ออก“สวัสดีตอนบ่าย ชีเยี่ย” หลี่อี้เฟยกำลังเท้าสะเอว มองไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้ม “เห็นไหม พอฉันจากไปไม่กี่วัน พวกเขาก็เริ่มเกียจคร้านแบบนี้แล้ว……ฉันต้องสอนพวกเขาให้เข้าที่เข้าทางสักหน่อย”หลินชีเยี่ยมองไปที่หลี่อี้เฟยอย่างงงงวย แล้วถามด้วยความสงสัย “นายไม่ควรอยู่ที่มหาวิทยาลัยซ่างจิงเหรอ?ทำไมถึงกลับมาอีกแล้ว?”“จริงๆ แล้ว มหาวิทยาลัยก็แค่นั้นแหละ พอคิดดูดีๆ ฉันก็คิดถึงที่นี่ เลยกลับมาเอง” หลี่อี้เฟยถอนหายใจ “อย่างที่คิด ถ้าให้คนอื่นดูแลโรงพยาบาลนี้แทนฉัน ฉันก็ไม่วางใจอยู่ดี…”หลินชีเยี่ยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาซับซ้อน รู้สึกปลื้มปีติจนไม่รู้จะพูดอะไรดี“อย่าทำสีหน้าแบบนั้นสิ เรามันพี่น้องกันไง……ฉันเลือกกลับมาเอง” หลี่อี้เฟยตบไหล่เขา “อ้อ มีบางอย่างที่ฉันอยากให้นายดู”“มีอะไร?”หลินชีเยี่ยตามหลังหลี่อี้เฟยมายังกลางลาน กระดานหมากรุกวางนิ่งอยู่บนโต๊ะหิน“นายเล่นหมากรุกกับเยลันเดอีกแล้วหรือ?”“ใช่ ฉันคิดว่าเราไม่ได้เจอกันนานแล้ว เลย
