หลี่อี้เฟยนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “ขอโทษนะ… ผมยังจำไม่ได้”เงาขาวก้มหน้าลง ดูเหมือนจะผิดหวังบ้าง“งั้น……เล่าเรื่องของพวกคุณให้ผมฟังหน่อยได้ไหม? บางทีผมอาจจะจำได้”เงาขาวครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเริ่มเขียนในสมุดบันทึก‘เราเจอกันที่ห้องบรรยายของมหาวิทยาลัยซ่างจิง’‘ตอนนั้น คุณเหมือนกับวันวาน อุ้มกีตาร์นั่งอยู่กลางเวที ร่างของคุณอยู่ใต้แสงไฟ กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนเสียงเพลงทำเอาสาวๆ หลายคนหลงใหล… รวมถึงฉันด้วย’‘เราสองคนรู้จักกันเพราะงานชมรม แล้วก็ตกหลุมรักกันอย่างรวดเร็ว เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่นี่สามปี สาบานรักกันใต้แสงดารา’หลี่อี้เฟยเห็นข้อความนี้แล้ว อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว เงาขาวอื่นๆ ที่มุงดูก็เข้ามาล้อมโต๊ะ อ่านข้อความในสมุดอย่างสนใจ จากนั้นก็มองหน้าหลี่อี้เฟยด้วยสีหน้าแปลกๆ เป็นระยะ‘สามปีนั้น เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เรียนด้วยกัน อ่านหนังสือด้วยกัน แต่งเพลงด้วยกัน คุณสอนฉันร้องเพลงในห้องดนตรีหลังเลิกเรียน ฉันช่วยคุณทบทวนบทเรียนจนถึงเช้าก่อนสอบจนกระทั่งวันนั้น…’เงาขาวที่กำลังจับปากกาหยุดชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็เขียนต่อไป‘นั่นเป็นคืนก่อนงานเลี้ยงรับปริญญา คุณในฐานะนักร้องที่ดีที่สุดของมหาวิทยาลัยซ่างจิงในตอนนั้น ต้องขึ้นแสดงปิดท้าย คุณบอกว่าจะเซอร์ไพรส์ฉัน……แต่คืนนั้น คุณก็หายตัวไปเราค้นหาทั่วทั้งมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่พบคุณ ต่อมาตำรวจก็ค้นหาบริเวณใกล้มหาวิทยาลัยเป็นเวลาสามวันสุด
