บทที่ 109 คำสาปของเทพเจ้า (3)
เหมียวจื่ออั๋งแอบดึงเสื้อเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วกระซิบถาม “หัวหน้า นี่เป็นคนหรือผี?”
เฝ่ยไป๋ลู่มองเข้าไปในดวงตาที่ยาวและเรียวของหญิงผมยาวแล้วยิ้มบาง ๆ “เป็นคน”
หญิงผมยาวรวบผมไว้ข้างขมับ มีผมสีขาวสองสามเส้นซ่อนอยู่ในนั้น เธอเปิดทางให้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “พวกคุณเข้าไปเถอะ”
นี่หมายความว่าให้พวกเขาเข้าไปในห้องโถงบรรพบุรุษเหรอ!
เหมียวจื่ออั๋งหรี่ตา เข้าหรือไม่เข้าดีล่ะ? หากมีแผนร้ายรอพวกเขาอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษล่ะ?
เขามองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่โดยไม่รู้ตัว
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้า หมายความว่าเข้าไปได้ เหมียวจื่ออั๋งถอนใจโล่งอก
ท่าทางของเหมียวจื่ออั๋งชัดเจนเกินไป จนหญิงผมยาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ ดวงตาจ้องตรงไปที่เหมียวจื่ออั๋ง “ถ้าฉันคิดจะทำอะไร คุณคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้หรอก”
เธอเหลือบมองชุดไว้ทุกข์บนตัวเหมียวจื่ออั๋งด้วยสีหน้ามั่นใจ “ฉันเป็นคนใส่ชุดให้คุณเอง”
เหมียวจื่ออั๋งยิ้มอย่างอับอาย
เขาแค่ตกใจกลัวก็เลยระมัดระวังตัวมากเกินไปเท่านั้นเอง ทำไมต้องดุร้ายขนาดนี้ด้วย?
เฝ่ยไป๋ลู่เงยหน้าขึ้น มองผู้หญิงตรงหน้าแล้วถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณช่วยบอกพวกเราเรื่องคำสาปของเทพเจ้าได้หรือเปล่าคะ?”
หญิงผมยาวกำลังจะเดินจากไปแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่ ทันใดนั้นเท้าก็หยุดชะงัก
เธอหันหน้ามา ดวงตาสีเข้มจ้องเฝ่ยไป๋ลู่ “คนที่บุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านจะถูกเทพเจ้าสาปทุกคน”
เ