“เลิกงานแล้วเหรอ?”“ใช่ ดึกขนาดนี้แล้ว แผนกคุณยังทำโอทีอยู่อีกเหรอ?”“อย่าเอ่ยถึงเลย หัวหน้าสั่งให้ทำโปรเจกต์ใหม่เมื่อชั่วโมงก่อน ฉันคิดว่าคืนนี้คงต้องทำถึงตีสามตีสี่แน่”“โห……เป็นหัวหน้าที่แย่จริงๆ”“ช่างเถอะ คุณกลับบ้านก่อนเลย ฉันจะทำงานต่อ”“เจอกันพรุ่งนี้”ค่ำคืนค่อยๆ มืดลง ภายในอาคารสำนักงานใจกลางเมืองหลวง เหล่าพนักงานทยอยกันเดินออกมา บางคนถือกระเป๋าเอกสาร บางคนถือเสื้อโค้ต พากันเบียดเสียดเข้าไปในลิฟต์ตอนนี้เป็นเวลา 21.30 น.สำหรับบริษัทส่วนใหญ่ในเมืองหลวง เวลานี้ถือว่าเลิกงานเร็ว อาคารสำนักงานรอบข้างยังคงสว่างไสว มีหลายคนนั่งจิบกาแฟร้อนๆ หน้าคอมพิวเตอร์ ทำงานไปพลางรอลงเวลาออกติ๊งต่อง![ถึงชั้นสิบแปดแล้ว]เมื่อประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก ทุกคนต่างพากันทยอยอัดกันเข้าไป แม้จะทำงานในบริษัทเดียวกัน แต่พวกเขาดูเหมือนจะไม่สนิทสนมกันเท่าไร แต่ละคนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของตน รอคอยให้ลิฟต์ค่อยๆ ลงไปในขณะนั้น หญิงสาวที่ยืนอยู่มุมลิฟต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองรอบตัวด้วยความสงสัย จมูกได้กลิ่นบางอย่างในลิฟต์“มีอะไรเน่าในนี้รึเปล่า……ทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้?”เธอค่อยๆ เอียงหน้าไปซุบซิบกับเพื่อนร่วมงานคนสนิท“ฉันก็ได้กลิ่นเหมือนกัน” เพื่อนร่วมงานเบ้ปาก “น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ รู้สึกเหมือนจะอาเจียนน้ำชาที่ดื่มเข้าไป……”ตึง!!“กรี๊ด!!”ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากัน ลิฟต์ที่กำลังเลื่อนลงพลันหยุดกะทันหัน มีเสียงดังสนั่นในช่องลิ
