ครืน…เสียงเครื่องบินขนส่งกระหึ่มผ่านท้องฟ้า หลี่เจินเจินมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินที่ท้องฟ้าครึ้มเมฆ แล้วถอนหายใจยาว“เรายังต้องนั่งเครื่องบินอีกนานแค่ไหนนะ……ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่มีท่าทีจะออกเดินทางสักที”“เรากำลังเดินทางอยู่นี่ไง” ฟางโม่ยักไหล่“แต่เรากำลังวนอยู่ที่เดิมนี่!”“ก็เพราะไม่รู้ว่าศัตรูจะโจมตีจากทิศไหน” ติงฉงเฟิงที่นั่งหลังทั้งสองพูดขึ้นอย่างช้าๆ “หัวหน้าเส้าบอกว่า ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าศัตรูจะบุกเข้าต้าเซี่ยหรือไม่ และจะบุกจากทิศทางไหน……ดังนั้นจึงแบ่งหน่วยพิทักษ์ราตรีออกเป็นสามกลุ่ม นั่งเครื่องบินขนส่งสามลำ วนรอบบริเวณชายแดนต้าเซี่ยเพื่อให้มีเครื่องบินขนส่งลำหนึ่งสามารถบรรทุกหน่วยพิทักษ์ราตรีจำนวนมากไปยังจุดที่ถูกโจมตีได้อย่างรวดเร็ว และหลีกเลี่ยงการสูญเสียจากการเดินทางมาถึงทีละหน่วย”“ว่าไป วิธีนี้ก็ฉลาดดีนะ” ซูเจ๋อเกาหัว “ฉันคิดไม่ออกเลย”ซูหยวน น้องสาวที่นั่งอยู่ข้างกายกลอกตา“หัวหน้าเส้าคนนี้สามารถรับตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่ชั่วคราวได้ ก็แสดงว่ามีความสามารถบ้าง”“ว่าแต่ เราไม่ได้รวมตัวกันแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ” ฟางโม่กวาดสายตามองใบหน้าที่คุ้นเคย แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันอีกครั้งบนเครื่องบินขนส่งที่กำลังบินวน……”“นับตั้งแต่ออกจากค่ายฝึกอบรมจนถึงตอนนี้ก็เกือบปีแล้วสินะ? ฟางโม่ นายสูงขึ้นนะ”“……ถึงจะขอบคุณสำหรับคำชม แต่ขอให้เลิกลูบหัวฉันด้วยเถอะ”“เฮ
