ค่ายกลศิลาของปฐมเทพแห่งความมืด“เงาร่างคน?” หลิงเป่าเทียนจุนขมวดคิ้ว จ้องมองใต้ต้นไม้อย่างระแวดระวัง “ไม่มีเงาร่างคนสักหน่อย?”“คุณไม่เห็นเหรอ?”หลินชีเยี่ยตกตะลึงในสายตาของเขา ใต้กิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยว มีคนยืนอยู่จริงๆ แม้ระยะทางจะไกล หลินชีเยี่ยมองไม่เห็นใบหน้า แต่เขารู้ว่านั่นเป็นชายคนหนึ่งที่พิงอยู่กับลำต้นไม้ เหม่อมองดวงดาวบนท้องฟ้าหลินชีเยี่ยบรรยายสิ่งที่เห็นให้หลิงเป่าเทียนจุนฟัง อีกฝ่ายขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย“ไปกันเถอะ เราเข้าไปดูใกล้ๆ”ทั้งสองคนเดินผ่านทุ่งหญ้าใต้แสงจันทร์ ค่อยๆ เข้าใกล้ต้นไม้ไร้ใบทีละก้าว ในสายตาของหลิงเป่าเทียนจุนยังคงว่างเปล่า แต่ในสายตาของหลินชีเยี่ย เงาคนนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้นนั่นเป็นชายร่างดำสนิท ไร้ใบหน้า ไร้เสื้อผ้า แม้กระทั่งไร้มิติ ราวกับเป็นเพียงเงาที่ฉายบนลำต้นไม้แต่เมื่อพินิจที่ใต้ต้นไม้อย่างถี่ถ้วย กลับไม่พบร่างใดๆ แล้วเงานี้มาจากที่ไหนกัน?เงาดูเหมือนจะรับรู้ถึงการมาของพวกหลินชีเยี่ย ผินหน้าเล็กน้อย ใบหน้าสีดำจ้องคนทั้งสอง เนื่องจากไม่มีใบหน้าหลินชีเยี่ยจึงมองไม่เห็นอารมณ์ แต่ร่างกายของเงาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย“หลิงเป่าแห่งต้าเซี่ยรุ่นหลังมาขอพบ ขอท่านปฐมเทพแห่งความมืดโปรดปรากฏตัว”หลิงเป่าเทียนจุนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ยังคงมองไม่เห็นเงานั้น เพียงแต่ก้มศีรษะคารวะอย่างนอบน้อมเมื่อสิ้นเสียง เงานั้นยังคงนิ่งเฉย จากตำแหน่งที่มองดู เหมือนกำลังจ้องม
