นท้องฟ้ายามราตรีถูกความมืดกลืนกิน โลกทั้งใบจมอยู่ในความมืดมิดไร้แสงหลิงเป่าเทียนจุนขมวดคิ้วมองเหตุการณ์นี้ มือซ้ายทำมุทรา เตรียมจะแตะที่หว่างคิ้วของหลินชีเยี่ย แต่ร่างกายอ่อนปวกเปียกนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืด ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ปีศาจร้ายที่ไหนกัน?!” หลิงเป่าเทียนจุนตวาดออกมา วงแหวนฮุ่นหยวนไร้ขอบเขตแผ่ออกจากเท้า ราวกับจะกลืนกินโลกอันมืดมิดนี้ทั้งหมด!“ไม่ต้องกังวล……” ร่างของหลินชีเยี่ยลอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตายังคงปิดสนิท เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากลำคอ “ข้าจะไม่ทำร้ายเขา เขาเป็นคนขอให้ข้าเข้าไปในร่างกายของเขาเอง……”หลิงเป่าเทียนจุนยืนตระหง่านอยู่เหนือวงแหวนฮุ่นหยวน เสื้อคลุมปลิวไสวตามสายลม ไม่ได้ถอยหนี กลับเบิกตามองอย่างระมัดระวัง แล้วกล่าวต่อ“ท่านคือใคร?”“ข้าคือ… เศษวิญญาณของปฐมเทพแห่งความมืด”เศษวิญญาณของปฐมเทพแห่งความมืด?หลิงเป่าเทียนจุนหยุดคิดครู่หนึ่ง “หากเป็นวิญญาณปฐมเทพแห่งความมืด ทำไมถึงบังคับครอบครองร่างของคนรุ่นหลัง เหตุใดไม่ออกมาพบหน้ากันเลย?”“……ข้าบอกแล้วว่าเขาเป็นคนขอให้ข้าเข้ามา” ไม่รู้ว่าทำไม เสียงของวิญญาณปฐมเทพแห่งความมืดฟังดูเหนื่อยหน่าย “ตอนนี้ข้าเป็นแค่เงา ไม่มีร่างกายจริง จะปรากฏตัวได้อย่างไร? คนผู้นี้มีรากฐานของข้าอยู่ในกาย เขาจึงมองเห็นข้าได้ และให้ข้ายืมร่างกลับมาในโลกนี้อีกครั้ง… มิฉะนั้น ข้าคงสนทนากับเจ้าไม่ได้ แต่เจ้าไม่ต้องกังวล สภาพของข้าคงอยู
