หวยไปยังค่ายกลศิลาของปฐมเทพวารี”“อวี้ติ่ง เจ้าพาเมิ่งจางเสินจวิน……”หลิงเป่าเทียนจุนแบ่งกลุ่มคนตรงนี้ออกเป็นกลุ่มๆ พยายามให้แต่ละกลุ่มมีเทพหลักคอยควบคุม“……สหายน้อยโจวผิง รบกวนพาพวกเขาไปยังค่ายกลศิลาของปฐมเทพอัสนี สุดท้าย……”สายตาของหลิงเป่าเทียนจุนตกลงที่หลินชีเยี่ย เขาเงียบครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “หลินชีเยี่ย เจ้าติดตามเราไปยังค่ายกลของปฐมเทพแห่งความมืด”หลินชีเยี่ยชะงักเล็กน้อย แล้วรีบพยักหน้า “ครับ”หลังจัดกลุ่มเสร็จ หลิงเป่าเทียนจุนก็หยิบธงมังกรคู่ออกมา แจกธงลูกให้แต่ละกลุ่ม ส่วนตนเองเก็บธงแม่ไว้เพื่อสังเกตตำแหน่งของธงลูกเมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนก็ลงจากแท่นพิธี และเดินเข้าสู่ค่ายกลศิลาที่ตนรับผิดชอบหลินชีเยี่ยเดินตามหลังหลิงเป่าเทียนจุนผ่านหินขนาดมหึมา เข้าสู่ภายในแนวหินที่คล้ายเขาวงกตแนวหินเหล่านี้ที่ประกอบเป็นค่ายกล แต่ละก้อนสูงหลายร้อยเมตร และไม่มีร่องรอยการต่อหรือขัดผิวแม้แต่น้อยราวกับว่าหินเหล่านี้มีขนาดใหญ่มาตั้งแต่แรก เป็นธรรมชาติโดยแท้ แต่ละก้อนมีขนาดและรูปร่างแตกต่างกันไป ตั้งเรียงรายกันอย่างซับซ้อน ราวกับป่าหินมหึมาเมื่อหลินชีเยี่ยเมื่อก้าวเข้าสู่ค่ายกลศิลา แสงสว่างเหนือศีรษะก็มืดลงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าสีดำสนิทปกคลุมเหนือแนวหิน ภายในค่ายกลมืดมิดจนมองไม่เห็นมือตนเอง“ทำไมอยู่ๆ ก็มืดลงกะทันหันล่ะ” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย“ไม่ใช่มืดลงกะทันหัน แต่ภายในแนวหินแห่งนี
