นะข้าไม่ได้หรอก ลูซิเฟอร์”มิคาเอลถือดาบศักดิ์สิทธิ์สีทอง ดวงตาสีทองเปล่งประกายราวดวงอาทิตย์ มองไปยังลูซิเฟอร์ที่เต็มไปด้วยบาดแผล ค่อยๆ เอ่ยว่า “แม้ข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าจะผนึกเจ้าไว้อีกร้อยปี……คราวนี้ เข้าจะไม่มีโอกาสออกมาอีกแล้ว”ลูซิเฟอร์เช็ดเลือดที่มุมปาก สีหน้าของเขาดูมืดมนอย่างยิ่งนับตั้งแต่โอลิมปัส พวกเขาต่อสู้กันมาโดยไม่หยุดยั้งเป็นเวลาสี่วันแล้ว ลูซิเฟอร์แทบไม่เคยได้เปรียบเลย มิคาเอลราวกับทูตสวรรค์ที่ไร้ข้อบกพร่อง ไม่ว่าลูซิเฟอร์จะโจมตีอย่างไร มิคาเอลก็สามารถกดเขาไว้ได้เสมอทุกอย่างเหมือนกับศึกครั้งนั้นเมื่อครั้งที่ท่านผู้นั้นขึ้นสู่ดวงจันทร์ทุกประการลูซิเฟอร์เคยคิดว่า การอดทนและการสั่งสมพลังมาหลายปีนั้น น่าจะทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้น เขามั่นใจว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมิคาเอลอีกครั้ง จะสามารถลบล้างความอัปยศที่เคยได้รับ……แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า ผลลัพธ์จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ“อย่าเพิ่งได้ใจไป” ปีกสีดำหกปีกโบกช้าๆ ลูซิเฟอร์กำดาบสีดำในมือแน่น แล้วเอ่ยเสียงเย็น “ข้าบอกแล้วว่า……คราวนี้ ข้าจะไม่แพ้”เมื่อลูซิเฟอร์พูดจบ เขตแดนมารโดยรอบก็เหมือนกำลังเดือดพล่าน มันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง!ปีกสีดำหกปีกที่โบกช้าๆ ก็หยุดนิ่งกะทันหัน จากนั้นบริเวณปลายกระดูกสันหลังของลูซิเฟอร์ก็เริ่มขยับ เสียงครูดของกระดูกและเนื้อที่น่าสยดสยองดังก้องในท้องฟ้าเมื่อได้ยินเสียงนี้ สายตาของมิคาเอลก็เข้มขึ้นพระองค์รู้
