เงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเขาลุกขึ้นยืนจากเรือเต๋า และกำลังจะเดินไปยังด้านหน้าสุด ทว่าเรือเต๋าฮุ่นหยวนใต้เท้ากลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน!ตึง!การสั่นสะเทือนนี้ทำให้ทุกคนบนเรือตื่นขึ้นทันที เหล่าเทพต้าเซี่ยที่กำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญตบะต่างลืมตาขึ้นด้วยความสงสัยต้องรู้ว่าที่นี่คือปลายสุดของปริภูมิเวลา นอกจากพวกเขาแล้ว ไม่น่ามีสิ่งใดอื่นอีก……ยิ่งไปกว่านั้น เรือเต๋าฮุ่นหยวนนี้กำลังเคลื่อนที่อยู่ในกระแสเวลา เหตุใดจึงสั่นสะเทือนโดยไร้เหตุผล“หืม?”หลิงเป่าเทียนจุนซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุดของเรือดูเหมือนจะรับรู้บางสิ่ง เขาอุทานเบาๆ พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเหนือเรือเต๋าฮุ่นหยวน ในความโกลาหลสีเทาไร้ขอบเขต เงาร่างขนาดใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านเหนือศีรษะของทุกคน……เงาร่างนี้ปรากฏตัวอย่างไร้สุ้มเสียง แม้แต่เทพต้าเซี่ยก็ไม่รู้ตัวหลินชีเยี่ยรู้สึกได้ถึงพลังจิตที่ถูกปิดกั้นภายในกำแพงปริภูมิเวลานี้ เมื่อเห็นเงาร่างประหลาดปรากฏขึ้น หัวใจของเขาก็เต้นระรัว!ในกำแพงปริภูมิเวลานี้ นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีสิ่งอื่นอยู่อีกหรือ?!หลินชีเยี่ยจ้องมองไปข้างหน้า เงาขนาดมหึมาที่ลอยผ่านศีรษะของพวกเขากลับเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างจากหินมหึมานับไม่ถ้วน เมื่อเทียบกันแล้ว เรือเต๋าฮุ่นหยวนที่พวกเขานั่งอยู่ดูเล็กจ้อยเหลือเกิน แม้แต่ก้อนหินก้อนเดียวที่ฐานของสิ่งก่อสร้างนี้ ยังใหญ่กว่าเรือของพวกเขาเสียอีกสิ่งก่อสร้างห
