ชีเยี่ยแล้ว พวกเราสองคนดูเหมือนคนธรรมดามากกว่านะ” หงอิงเท้าคาง มองหลินชีเยี่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย “ไม่รู้ว่าเจ้าอู๋เซียงหนานนั่นหายไปไหน……ถ้าเห็นสภาพชีเยี่ยตอนนี้ คงจะยิ้มจนแก้มปริ”“รอให้สงครามครั้งนี้จบ เขาก็คงกลับมาแล้วล่ะ ตอนนั้นก็พาชีเยี่ยกลับเมืองชางหนานด้วยกัน……ชีเยี่ย นายไม่รู้หรอก ตอนนี้เมืองชางหนานมีแต่รุ่นน้องคอยดูแลอยู่ ถ้าพวกเราที่อยู่ในรูปถ่ายบนกำแพงกลับไปพร้อมกัน พวกเขาต้องตกใจจนกรามค้างแน่ๆ” เวินฉีโม่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “น่าเสียดาย……ไม่รู้ว่าเสี่ยวหนานกับเหลิ่งเซวียนจะเป็นยังไงบ้างในหมอก จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”เขาถอนหายใจสมาชิกหน่วยม่านราตรีสบตากัน ก้มหน้าก้มตากินอาหารเงียบๆ หลินชีเยี่ยยกแก้วเหล้าขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางพูดด้วยรอยยิ้ม“ไม่เป็นไร สักวันหนึ่ง พวกเขาจะต้องกลับมา……ชนแก้ว”
