ใต้ผืนฟ้ายามราตรี เงามืดค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าพร้อมกับยอดเขาที่ลอยอยู่กลางอากาศรอบๆ ยอดเขา ฝูงสัตว์จำนวนมากเคลื่อนเข้ามาใกล้ วิหคสองเศียรจำนวนมากบินขึ้นจากด้านหลังของฝูงสัตว์ มุ่งหน้าไปยังร่างสีแดงเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาอุ้งเท้าหมีขนาดใหญ่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า ฟาดลงบนศีรษะของวิหคสองเศียรตัวหนึ่งอย่างรุนแรง พลังอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้มันจนกลายเป็นเศษเนื้อ หัวที่เหลืออีกหัวส่งเสียงร้อง ควบคุมร่างพุ่งเข้าใส่ทิศทางที่อุ้งเท้าหมียื่นออกมา ทว่าอุ้งเท้านั้นได้จางหายเข้าสู่ความว่างเปล่าไปเสียแล้วในชั่วขณะถัดมา นกสีเทาตัวหนึ่งพุ่งทะลุร่างของมันราวกับสายฟ้า ก่อนจะหายไปในความมืดของราตรีเมื่อวิหคสองเศียรตัวหนึ่งถูกสังหาร วิหคสองเศียรอีกหลายตัวก็บินมารอบๆ ยอดเขา ฝูงนกรวมตัวบินวน ดูราวกับเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้า ร่างหลายร่างในชุดคลุมสีเขียวเข้มต่อสู้อยู่หน้าฝูงนก แต่แล้วค่อยๆ ถูกจำนวนอันน่าสะพรึงกลัวนี้ท่วมทับ“เจ้านาย พวกมันมีจำนวนมากเกินไป พวกเราสู้ไม่ไหวแล้ว” หมีขาวแห่งความว่างเปล่าหอบหายใจกลับมาที่ข้างกายหลินชีเยี่ย สะบัดมือที่บวมแดงพลางพูดเบาๆหลินชีเยี่ยมองดูฝูงวิหคสองเศียรที่ดำทะมึนนั้น เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว“อืม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ”หลินชีเยี่ยหลับตาทั้งสองข้าง ภายใต้การชี้นำของเขา เหล่าผู้ช่วยรีบบินกลับเข้าไปในภูเขาทันที ฝูงวิหคสองเศียรที่บินวนรอบภูเขาเห็นเช
