ในใจเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย จิตวิญญาณก็บินออกจากศีรษะ สำรวจรอบๆ ในไม่ช้า ก็เห็นว่าที่เนินเขาห่างออกไป 30 ลี้ กำลังเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่
มังกรดำตัวใหญ่หนาตัวหนึ่ง กำลังต่อสู้กับคนสองคนอยู่
สองคนที่ต่อสู้กับมังกรดำนั้น เซียวเหยียนก็สังเกตเห็นนานแล้ว ติดตามพวกเขามาตลอดทาง หนึ่งในนั้นก็คือท่านลุงอัน
ส่วนอีกคนหนึ่งกลับไม่รู้จัก ไม่ใช่คนของจวนขุนพลเทวะ เขาคาดเดาว่าน่าจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังหลิวรั่วซีส่งมา
ณ เวลานี้ สถานการณ์การรบของพวกเขาอันตรายอย่างยิ่ง ท่านลุงอันได้รับบาดเจ็บแล้ว ทำได้เพียงช่วยอยู่ข้างๆ
“ยืมเกล็ดของเจ้ามาใช้หน่อย”
ในแววตาของเซียวเหยียนฉายแววสังหาร ย่อตัวลงหยิบเกล็ดมังกรจากบนศีรษะของแม่มังกร ทันใดนั้นก็เหวี่ยงออกไป กลายเป็นแสงสีดำที่พุ่งฉิว หายไปในขอบฟ้าทันที
แม่มังกรดำมองจนชะงักไป จากนั้นก็ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ “เจ้า เจ้าทำอะไร?!”
30 ลี้
สองคนที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดก็ถอยร่นไปเรื่อยๆ เซียวอันหน้าซีดขาว ไม่คิดว่าที่นี่จะเจอมหาอสูรขอบเขตสิบห้าลี้ตนหนึ่ง เขาเป็นเพียงระดับบำเพ็ญขอบเขตวิญญาณสัญจร หนีก็ยังยาก โชคดีที่มีคนขอบเขตสิบห้าลี้อีกคนหนึ่งช่วย
แต่สถานการณ์กลับไม่ดีอย่
