เคร้ง!หอกเพลิงสีกุหลาบและใบดาบใหญ่ต่างรับมือกรงเล็บของสัตว์ประหลาดยักษ์พร้อมกัน จากนั้นแสงดาบพลันวาบผ่าน ศีรษะของสัตว์ประหลาดยักษ์ก็กลิ้งลงไปกับพื้นหงอิงมองร่างสัตว์ประหลาดยักษ์บนพื้น อาภรณ์อัคนีรอบกายค่อยๆ จางหาย เหงื่อเม็ดโตไหลจากขมับ ทั้งร่างหมดแรงถอนหายใจยาว……“นี่ตัวที่เท่าไหร่แล้ว?”มอลลี่ตอบด้วยสีหน้าซีดเซียว “น่าจะตัวที่หกแล้ว”“หัวหน้าหน่วยเหมียว สัตว์ประหลาดยักษ์ที่บุกเข้ามาในแนวป้องกันของพวกเรา จัดการหมดแล้วใช่ไหม?”เหมียวซูที่อยู่ข้างๆ เก็บดาบตรงลง แขนขวาที่พันผ้าพันแผลสั่นเบาๆ ใต้ผ้าพันแผลนั้นมีรอยกัดของสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ดูน่าสยดสยอง“ก็ประมาณนั้น”เหมียวซูหันไปมองทุกคนด้วยสีหน้าซับซ้อนหน่วยเล็กๆ ที่เดิมมีเจ็ดคน ตอนนี้เหลือเพียงห้าคน หนึ่งในนั้นถูกสัตว์ประหลาดฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ระหว่างต่อสู้ป้องกัน อีกคนบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินเหมียวซูถาม “พวกนายได้ยินสิ่งที่ผู้บัญชาการจั่วพูดเมื่อครู่กันหมดแล้วใช่ไหม?”“อืม” ทุกคนพยักหน้าเวินฉีโม่พูดอย่างจริงจัง “หัวหน้าเหมียว พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว ศึกสุดท้ายนี้ ขาดพวกเราไม่ได้”“ใช่ครับหัวหน้าเหมียว พวกเราไปนอกกำแพงกันเถอะ”เหมียวซูมองความมุ่งมั่นในดวงตาของสมาชิกทั้งสี่คน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “ได้! เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น พวกนายทุกคนต้องอยู่ข้างหลังฉัน เข้าใจไหม?”หงอิงและคนอื่นๆ สบตากัน “ค่ะ/ครับ”เห
