เมื่อได้ยินประโยคนั้น เหล่าเทพในค่ายกลต่างลุกขึ้นแล้วบินออกไปนอกภาพแผนที่ภูผาแม่น้ำดวงตาของซุนหงอคงวาบขึ้นเล็กน้อย เขาใช้กระบองทองค้ำยันพื้น พยุงตัวลุกขึ้นอย่างโงนเงน ยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก เมฆหมอกค่อยๆ รวมตัวกันใต้เท้าของเขา“ซุนหงอคง เจ้าบาดเจ็บหนักขนาดนี้ จะมายุ่งอะไรด้วย” นาจาเห็นสภาพของซุนหงอคงแล้วรีบบินเข้ามาหา“แค่บาดเจ็บนิดหน่อย”“นี่เรียกนิดหน่อยหรือ? ตอนนี้ทั้งสรวงสวรรค์นอกจากหยางเจี่ยนแล้ว เจ้าบาดเจ็บหนักที่สุด พวกเทพหลักของอินเดียเกือบจะรุมตัดหัวเจ้าอยู่แล้ว!” นาจาส่ายหน้าทันที “เจ้าอยู่ที่นี่เฉยๆ เถอะ พวกเราไปก็พอแล้ว”ซุนหงอคงแค่นเสียงหึ ยกกระบองทองที่เปื้อนเลือดในมือขึ้นฟาดลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้ภูเขาที่วาดด้วยหมึกสั่นสะเทือนทันที!“อย่าลืมสิ ตอนที่ข้าไปตะวันตก ได้รับการแต่งตั้งเป็นไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว… พูดถึงเรื่องการต่อสู้ ใครจะสู้ข้าได้?” ซุนหงอคงพูดเสียงเรียบ “แม้ว่าข้าจะบาดเจ็บ แต่การต้านเทพหลักสองคนก็มิใช่ปัญหา”เมื่อรู้สึกถึงพลังเทวะอันรุนแรงที่พลุ่งพล่านออกมาจากร่างของซุนหงอคง นาจาก็จ้องมองเขาอย่างซับซ้อนครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ ไม่ได้ทัดทานอีก“หยางเจี่ยนฟื้นแล้วหรือยัง?”“ยัง” ซุนหงอคงหันกลับไปมองเงาเลือดที่มีพลังงานอ่อนแอมากตรงกลางค่ายกล “เขามีชีวิตที่แข็งแกร่ง ในเวลาอันสั้นยังไม่ตายหรอก……”นาจาพยักหน้า “เขาอยู่ที่นี่ปลอดภัยแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”เงาของเหล่าเทพมากมายเคลื่อนผ
