ประเทศอินเดียมหาวิหารสวรรค์ประตูสุญตาที่สลักอักษรพราหมณ์นับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่เหนือเมฆหมอกที่ม้วนตัว เบื้องหลังประตู แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายสว่างไสวปะทะและถักทอกัน ท้องฟ้าถูกฉีกขาดเป็นรอยยาว แม้การต่อสู้ของเทพเจ้าหลังประตูสุญตาจะดุเดือดเพียงใด แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากหลังประตูเลย แม้แต่เสียงก็ไม่สามารถผ่านประตูทางเดียวนี้ได้ทันใดนั้น เหนือประตูมหึมานี้ มิติก็บิดเบี้ยวอย่างฉับพลัน ราวกับทะเลสาบที่ถูกขว้างก้อนหินลงไป ระลอกคลื่นพวยพุ่งกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว!หวืด!!เสียงครืนต่ำดังมาจากท้องฟ้า พลังวิญญาณอบอวลกระจายตัวในหมอก เงาร่างของสรวงสวรรค์อันงดงามและยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นมา!ในขณะเดียวกัน เสียงหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นในอากาศราวกับฟ้าคำราม!“พระพรหม!”เสียงนั้นทุ้มต่ำและกึกก้อง แฝงไปด้วยความโกรธเล็กน้อย ที่หน้าประตูวิหารกลางซึ่งลอยอยู่เหนือสรวงสวรรค์ชายในชุดนักพรตผู้หนึ่งยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ดวงตาทั้งสองของเขาดุจดาบคมกริบกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า!บนสรวงสวรรค์ในตอนนี้ นอกจากหยวนสื่อเทียนจุนแล้ว ก็ไม่มีเทพต้าเซี่ยอื่นใดอีก มีเพียงเทพหนึ่งองค์กับสรวงสวรรค์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุหยวนสื่อเทียนจุนเอ่ยเสียงเรียบ “หลบซ่อนตัวอยู่สินะ……”หยวนสื่อเทียนจุนก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างกายพลันเคลื่อนย้ายออกไปนอกสรวงสวรรค์ ชุดนักพรตพลิ้วไหวตามสายลม เขายกปลายน
