เมื่อได้ยินประโยคนั้น ร่างของอู๋เหลาโก่วก็ชะงักไปเล็กน้อย“ฉัน…” อู๋เหลาโก่วยิ้มน้อยๆ “ฉันก็อยากเป็นเหมือนนาย… ไม่ต้องออกไปตลอดชีวิตก็คงดี”เขาลุกขึ้นยืน ถือวัชพืชและดินในมือเดินไปทางพื้นที่ว่างตรงมุมสวนในเรือนจำ วางมันลงในหลุมที่ขุดเตรียมไว้แล้ว ค่อยๆ กลบดินอูเฉวียนมองแผ่นหลังที่กำลังง่วนอยู่ของอู๋เหลาโก่วพลางส่ายหน้า“คนประหลาด……”ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น เสียงหวีดหวิวก็ดังผ่านเหนือศีรษะไป ลมพัดใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นปลิวว่อนในเวลาเดียวกัน นักโทษทั้งหมดในศูนย์ไจเจี้ยต่างเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเฮลิคอปเตอร์ขนส่งรูปทรงประหลาดบินผ่านเหนืออาคารหลายหลัง ก่อนจะค่อยๆ ลงจอดที่ลานจอดไม่ไกลนักการที่เฮลิคอปเตอร์มาที่เกาะนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมักจะมีนักโทษใหม่ถูกส่งมาเสมอ แต่เฮลิคอปเตอร์ลำนี้มีรูปทรงประหลาดเกินไป ดูเหมือนมีคนเอาเศษเหล็กมาประกอบเข้าด้วยกัน มองยังไงก็ดูขัดตาทว่า เหตุการณ์เล็กๆ นี้ก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของนักโทษมากนัก ตอนที่อูเฉวียนกำลังจะลุกขึ้นกลับห้องขัง หางตาเหลือบเห็นอู๋เหลาโก่วที่อยู่ข้างๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้นแล้วเขายืนอยู่ข้างหลุมดินที่ยังฝังไม่เสร็จ มองไปทางที่เฮลิคอปเตอร์กำลังลงจอด ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอูเฉวียนเดินมาหยุดข้างกายแล้วถาม “คุณกำลังมองอะไรอยู่?”อู๋เหลาโก่วไม่พูดอะไร ราวกับวิญญาณหลุดลอยไปขณะที่อูเฉวียนกำลังจะถามอะไรบางอย่าง ก็มีร่างหนึ่งเดินตรงมาจากที่ไกลๆหมอหลี่ในเสื้อก
