หลินชีเยี่ยโบกมือเบาๆ กลุ่มเมฆหมอกม้วนตัวขึ้นจากใต้เท้า รองรับร่างของทุกคนแล้วพุ่งทะยานไปยังแนวชายฝั่งอย่างรวดเร็วรุ่งอรุณฉีกผ่านความมืดของเกาะ สายลมพัดแรงผ่านข้างหูหลินชีเยี่ย เขาก้มมองลงไปเบื้องล่าง ทั้งเกาะเงียบสงัดเหล่าผู้บัญชาการเหมือนหายตัวไปหมดแล้ว แม้ว่าความตั้งใจที่จะจากไปของพวกเขาจะชัดเจนขนาดนี้ แต่ในชั่วขณะนั้น ก็ไม่มีใครออกมาขัดขวาง“หรือว่าเหล่าผู้บัญชาการคิดได้แล้ว? จะปล่อยพวกเราออกไปง่ายๆ?” เฉาเยวียนเอ่ยปากอย่างสงสัย“เป็นไปไม่ได้” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “เมื่อคืนฉันคิดอย่างละเอียดแล้ว การที่สามารถโน้มน้าวให้ผู้บัญชาการใหญ่รุ่นก่อนๆ และท่านแม่ทัพฮั่วกักขังพวกเราไว้ที่นี่ คงไม่ใช่แค่ผู้บัญชาการจั่วผลักดันเท่านั้น……เบื้องหลังนี้ต้องเกี่ยวพันถึงเทพต้าเซี่ย หรืออาจถึงเทียนจุนด้วย”“พูดถึงเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ที่จู่ๆ เทียนจุนก็ลงมาที่เกาะนี้ก็ดูแปลกๆ ถ้าแค่มาส่งยาก็ไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองนี่นา?”[ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พวกผู้บัญชาการใหญ่ก็ปล่อยพวกเราไปไม่ได้จริงๆ] เจียงเอ่อร์ครุ่นคิด [ไม่งั้นจะไปอธิบายกับทางสรวงสวรรค์ยังไง]“ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกเขาน่าจะกำลังเตรียมสกัดพวกเรา หวังจะทำลายความคิดที่จะหนีไปของพวกเราให้สิ้นซากในคราวเดียว”หลินชีเยี่ยจ้องมองแนวชายฝั่งที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเมฆพลิกกายเคลื่อนผ่านขอบเกาะ พุ่งตรงไปยังผิวน้ำทะเล เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากน้ำทะเ
