กไปได้……ก็ขอให้ทะเลแห่งนี้ฝังชื่อและเกียรติยศของพวกเราไว้เถอะ”เฉาเยวียน ไป๋หลี่พั่งพั่ง อันชิงอวี๋ และเจียงเอ่อร์ ทั้งสี่คนพร้อมใจกันดึงเสื้อคลุมสีแดงเข้มออกจากร่าง กำแน่นไว้ในมือ มันสะบัดพลิ้วดั่งเปลวเพลิงท่ามกลางคลื่นทะเล!หลี่เคิงเชียงที่ยืนอยู่บนหอระฆังมองดูร่างทั้งห้าที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องล่างด้วยความเงียบงันหลังแว่นกบสีดำนั้นฉายแววคิดถึงและจนใจ“ต่อจากนี้จะทำยังไงดี?” หวังชิงถามเสียงเบา “พวกเด็กๆ นี่เอาจริงนะ! พวกเรา……จะขวางพวกเขาต่อไหม?”“ขวาง” หลี่เคิงเชียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ถ้าไม่ขวาง จะไปรายงานเทียนจุนยังไง”หลี่เคิงเชียงกระโดดลงจากหอระฆัง ร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งผ่านท้องฟ้าเหนือเมืองหวยไห่ มุ่งตรงไปยังหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ!เมื่อเห็นภาพนั้น ความหวังสุดท้ายในใจของหลินชีเยี่ยก็สลายไป เขาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา กำ [จั่นไป๋] ไว้ในมือความมุ่งมั่นในการต่อสู้พลุ่งพล่านออกมาจากร่างกาย!“ไป!”
