“ชีเยี่ย พี่เชียงว่ายังไงบ้าง?”เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยเดินออกมาจากป่า เฉาเยวียนและคนอื่นๆ ก็รีบถามทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเฉาเยวียน หลินชีเยี่ยถึงได้สติจากถ้อยคำของหลี่เคิงเชียงเมื่อครู่ ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“พวกเรา… ถูกกักบริเวณ”“อะไรนะ?”ทุกคนยืนตะลึงอยู่กับที่ เฉาเยวียนคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป “กักบริเวณ? พวกเราน่ะเหรอ?!”หลินชีเยี่ยค่อยๆ เล่าคำพูดของหลี่เคิงเชียงซ้ำอีกครั้งคร่าวๆ คิ้วของเฉาเยวียนขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ“ดังนั้น การให้พวกเรามาฝึกที่เกาะนี้เป็นแค่ข้ออ้าง ผู้บัญชาการจั่วต้องการกักบริเวณพวกเราไว้ที่นี่งั้นเหรอ?”เฉาเยวียนถามอย่างงุนงง “ทำไมกัน? พวกเราทำอะไรผิดเหรอ?”“……” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”อันชิงอวี๋ครุ่นคิดก่อนเอ่ยปากว่า “คงไม่ใช่เพราะพวกเราทำอะไรผิด แต่น่าจะมีเหตุผลอื่น ถ้าเป็นเพราะพวกเราทำผิดอะไร ก็ลงโทษพวกเราไปตรงๆ เลยสิ ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมหลอกพวกเรามาที่นี่ แล้วขังพวกเราไว้แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”“แล้วมันเพราะอะไรกันแน่?”“เมื่อกี้พี่เชียงบอกว่านี่เป็นการปกป้อง……เพื่อพวกเราและเพื่อต้าเซี่ย”เฉาเยวียนส่ายหน้าไปมา “การกักขังพวกเรามันจะดีต่อต้าเซี่ยยังไง? ใช้ตรรกะอะไร หรือว่าถ้าพวกเราออกไป จะทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อต้าเซี่ยงั้นเหรอ?”อันชิงอวี๋คิดอยู่นาน แต่ก็นึกเหตุผลไม่ออก จึงถอนหายใจยาวก่อนหันไปมองหลินชีเยี่ย “ผู้บัญชาการจั่วคงไม่กักขังพวกเ
