อไม่?” สายตาของกงหยางหวั่นวูบไหวไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปยังหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ด้านล่าง สีหน้าดูซับซ้อน“บางทีอาจจะเจอแล้วล่ะ……”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ กงหยางหวั่นถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอก เธอค้อมกายคำนับไป๋หลี่พั่งพั่งอีกครั้งอย่างนอบน้อม“ผู้น้อยขอตัว”ร่างของกงหยางหวั่นค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ทิ้งให้ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่เพียงลำพังบนโขดหินอันว่างเปล่าเขาเงยหน้ามองแสงจันทร์เย็นยะเยือกเบื้องบน ถอนหายใจยาว พึมพำเสียงแผ่วเบาที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่ได้ยิน“พวกคุณทุกคนต่างหวังให้หลิงเป่าเทียนจุนกลับมาโดยเร็ว……แต่มีใครสนใจความรู้สึกของไป๋หลี่พั่งพั่งบ้างล่ะ?”
