“ปู่หลี”จั่วชิงในเสื้อคลุมสีแดงเข้ม มือถือดาบตรงปักลงพื้น มองร่างที่บาดเจ็บของคนทั้งเจ็ดด้วยสีหน้าซับซ้อน “พวกคุณ… ลำบากแล้ว”“มันเป็นหน้าที่ของพวกเรา” ปู่หลีส่ายหน้า “กำลังเสริมกำลังจะมาแล้วใช่ไหม?”“เทพต้าเซี่ยกำลังเดินทางมา ยอดมนุษย์มาถึงแล้วสี่คน เฮลิคอปเตอร์ของหน่วยฟีนิกซ์กำลังจะมาถึง”ปู่หลีถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะนึกขึ้นได้ “แล้วม่านราตรีล่ะ? พวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่?”ร่างของจั่วชิงสั่นเล็กน้อย เอ่ยช้าๆ ว่า “พวกเขา… อาจจะมาไม่ได้”“มีภารกิจพิเศษเหรอ?” ปู่หลีพยักหน้า กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ไอขึ้นมาอีกครั้งเลือดสีแดงสดกระเซ็นลงพื้น สีหน้าดูซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด“คุณใช้ [เพรียกหาวิญญาณ] แถมยังต้องควบคุมร่างถึงหกร่าง มันเป็นภาระทางจิตใจที่หนักเกินไป” จั่วชิงพยุงร่างของอีกฝ่ายไว้พลางขมวดคิ้วปู่หลีเช็ดเลือดที่มุมปาก “ไม่เป็นไร ก่อนตาย ผมน่าจะฆ่าสัตว์เทพได้อีกสักตัวสองตัว… ผู้บัญชาการจั่ว สิ่งที่คุณสัญญากับผมไว้ ห้ามลืมเด็ดขาด หลังจากผมตาย ภายใน 48 ชั่วโมง ต้องส่งพวกเราทั้งเจ็ดไปที่ศูนย์ไจเจี้ย……”ปู่หลีกวาดตามองร่างในเสื้อคลุมสีดำทั้งหกที่อยู่รอบตัว ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “มีเขาอยู่หน่วยร่างทรงก็จะไม่มีวันสูญสิ้น”จั่วชิงแสดงสีหน้าซับซ้อน “วางใจได้ ผมจะจำไว้”ปู่หลีสูดหายใจเข้าลึกๆ สวมฮู้ดสีดำ ร่างที่งอเล็กน้อยค่อยๆ ยืดตรงขึ้นท่ามกลางลมพายุที่พัดกระหน่ำ ร่างทั้งเจ็ดยืนอ
