จังของหยวนสื่อเทียนจุนก็กลืนคำพูดที่จะเอ่ยออกมากลับลงไป……หยวนสื่อเทียนจุนละสายตากลับ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ดวงตาพลันหรี่ลง หันไปมองที่ไกลๆ!คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในลมหายใจของหยวนสื่อเทียนจุน จึงถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”“พวกเขามาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้” หยวนสื่อเทียนจุนลุกขึ้นช้าๆ มองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในความว่างเปล่าเบื้องหลัง “อยู่ที่นี่กับพวกเขาอย่างสบายใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอก อย่าออกไปเด็ดขาด……เว้นแต่ว่าเจ้าพร้อมที่จะกลับมาแล้ว”ร่างของหยวนสื่อเทียนจุนจางหายไปต่อหน้าต่อตา หายวับไปในชั่วลมหายใจ เหลือเพียงลมหมุนอ่อนๆ พัดชายเสื้อของไป๋หลี่พั่งพั่งปลิวขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่เพียงลำพัง มองไปที่ท้องฟ้าไกลๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มขื่นขมเขาก้มมองฝ่ามือของตัวเอง พึมพำเบาๆ ว่า“กลับไปงั้นสินะ……”
