่แล้ว มกรตนหนึ่งสำหรับหลินชีเยี่ยไม่ได้สำคัญอะไรทันทีที่พูดจบ ร่างของมกรในคุกก็พองตัวขึ้นมาทันที เหมือนลูกโป่งที่ถูกเป่าจนเต็ม แล้วระเบิดออกอย่างรุนแรงเลือดเนื้อกระเด็นไปทั่วผนังคุกทั้งสี่ด้าน แต่แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมีปากที่มองไม่เห็นจำนวนมากกำลังกลืนกินร่างของมันเขามองดูซากของมกรที่ค่อยๆ หายไป ความไม่สบายใจในใจของหลินชีเยี่ยลดลงเล็กน้อย เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากคุกใต้ดินภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินทีละก้าวผ่านทุกตารางนิ้วของโรงพยาบาลทั้งตึกผู้ป่วย หอพักผู้ช่วยพยาบาล ลานโรงพยาบาล……แม้กระทั่งประตูเหล็กใหญ่หน้าโรงพยาบาลทุกอย่างเงียบสงบ ไม่มีความผิดปกติใดๆ เขายืนอยู่ที่หน้าหอพักผู้ช่วยพยาบาล ได้ยินเสียงกรนดังสนั่นของหลี่อี้เฟย ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ความสงสัยสุดท้ายในใจถูกขจัดออกไปชั่วคราว หลินชีเยี่ยข่มใจไว้ไม่ให้ไปลากตัวหลี่อี้เฟยลงจากเตียงกลางดึกเพื่อมาดื่มเหล้าด้วยกัน เขาเดินวนเวียนอยู่ในลานอีกพักใหญ่ ก่อนจะถอนจิตออกจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า
