ง หมอกน้ำที่ปกคลุมใต้ท้องฟ้ายามราตรีค่อยๆ สลายไป ร่างในชุดขาวเปื้อนเลือด มือหนึ่งถือหอกฟางเทียนฮว่าจี่ อีกมือถือศีรษะที่แก่ชราค่อยๆ เดินออกมาจากคลื่นสีหน้าของถังอวี่เซิงดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับเปล่งประกายสว่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!เขาโยนศีรษะของจันทร์ฉายลงบนพื้น ปักหอกฟางเทียนฮว่าจี่ลงบนหาดทราย ประสานมือคำนับไปทางส่วนลึกของเกาะ “ผม ถังอวี่เซิง……ขอบคุณท่านโหวที่ช่วยเหลือครับ”“ไม่เป็นไร”เสียงอันสงบนิ่งของฮั่วชวี่ปิ้งดังขึ้น ไม่มีความกดดันเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แฝงไว้ด้วยความชื่นชม “อย่าลืมเอาศพของเขาขึ้นมาทำลายด้วย เผื่อไว้”“ครับ” ถังอวี่เซิงพยักหน้าอย่างนอบน้อมฟิ้ว!!ทวนเปื้อนเลือดที่ปักอยู่บนพื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันพุ่งขึ้นสู่อากาศโดยอัตโนมัติ วาดเป็นเส้นโค้งยาว ก่อนจะตกลงไปในรอยแยกของพื้นดินแล้วหายไปในใต้เกาะในเวลาเดียวกัน จระเข้ดำสิบกว่าตัวที่หมอบอยู่ในหุบเขาก็เริ่มจางหายไปอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นควันพวยพุ่งตามทวนหายไปในรอยแยกของพื้นดิน“เฮ้อ……ในที่สุดก็จบแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจยาวเมื่อเห็นภาพนั้น“น่าเสียดาย ดูเหมือนท่านโหวจะไม่อยากออกมาพบหน้า ไม่งั้นได้เห็นก้วนจวินโหวผู้เลื่องชื่อกับตาก็คงจะดี” เฉาเยวียนกล่าวอย่างเสียดายขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะเอ่ยปากปลอบใจ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากรอยแยกในพื้นดิน“หลินชีเยี่ย ลงมาที่นี่สิ”
