ปมา “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณสู้จนตัวตาย ผมก็คงไม่มีโอกาสได้เกิด ถ้าไม่ใช่เพราะลุงหลี่คอยเลี้ยงดูผมอย่างยากลำบากในช่วงที่นำหน่วยรบพิเศษ ผมก็คงไม่สามารถเติบโตมาถึงจุดนั้นได้……พวกหลินชีเยี่ยทำได้ดีมากจริงๆ แต่ประวัติศาสตร์ก็คือประวัติศาสตร์ ถ้าไม่มีพวกคุณ ก็จะไม่มีผม ถังอวี่เซิง”หลี่เคิงเชียงไม่พูดอะไร เขานั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน แล้วตบไหล่ถังอวี่เซิง ก่อนลุกขึ้นเดินออกไป“ลองพยายามเข้ากับเด็กๆ พวกนี้ดูบ้างนะ นายน่ะ เก็บตัวเกินไปแล้ว……”หลี่เคิงเชียงโบกมือภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างกายหายไปในป่า ถังอวี่เซิงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ค่อยๆ หลับตาลง………โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“สายัณห์สวัสดิ์ครับ ท่านผู้อำนวยการ”“อืม หวัดดี”หลินชีเยี่ยที่สวมเสื้อกาวน์สีขาว พยักหน้าเล็กน้อยให้กับผู้ช่วยพยาบาลสองคนที่เดินสวนทางมาแล้วเดินต่อไปตามระเบียงทางเดินทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปถามว่า “เอ่อ แล้วหัวหน้าหลี่ของพวกนายล่ะ?”“เขาอยู่ในสวน กำลังเล่นหมากล้อมกับเครื่องเล่น……เอ่อ ไม่สิ กับเยลันเดน่ะครับ” ผู้ช่วยพยาบาลตอบเล่นหมากล้อม?กับเยลันเด?หลินชีเยี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังสวนการเล่นหมากล้อมเป็นเรื่องที่ไม่เข้ากับบุคลิกของหลี่อี้เฟย แถมยังเล่นกับเยลันเดอีก มันแปลกมาก หรือว่าในช่วงที่เขาไม่อยู่ อาการของเยลันเดดีขึ้น?สมองของหลินชีเยี่ยประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงสวนที่โล่ง
