บทที่ 71ทิศใต้ เทือกเขาเก้ายอด, กระท่อมกระบี่
เทือกเขาแห่งนี้มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า นักกระบี่มากมายมีความฝันตลอดชีวิตคือการได้ขึ้นไปบนยอดเขา เพื่อชมทิวทัศน์ของยอดเขาหมื่นจั้งให้ได้สักครั้ง แต่สถานศักดิ์สิทธิ์ในจินตนาการนั้น กลับมีสภาพที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง
บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี ในกระท่อมมุงจากที่เรียบง่ายไม่ต่างจากคอกวัว หลี่ชางเสวียนนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ การตกแต่งในกระท่อมก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง หนังสือสองสามกอง
โต๊ะเตี้ยยังหยาบอย่างยิ่ง เหมือนกับใช้ตอไม้มาตัดแต่งส่งๆ
ข้อดีเพียงอย่างเดียว คือเรียบ และเรียบอย่างยิ่ง
ณ เวลานี้ ในกระถางธูปบนโต๊ะมีควันธูปหอมลอยอ้อยอิ่ง หลี่ชางเสวียนราวกับชายชราวัย 80 ปี ผมและเคราขาวโพลน มีเพียงใบหน้าที่แดงระเรื่อดุจเด็กน้อย กำลังหลับตาอย่างเงียบสงบ
ในมือของเขาถือคัมภีร์กระบี่ม้วนหนึ่ง ชื่อด้านข้าง กลับเป็น 《คำอธิบายพื้นฐานวิถีแห่งกระบี่》
อีกมือหนึ่งของเขาเคาะเข่าเบาๆ ดูเหมือนจะกำลังคำนวณท่องจำ ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ท่านอาจารย์”
ทันใดนั้น นอกกระท่อมก็มีเสียงเรียกดังขึ้น
หลี่ชางเสวียนลืมตาขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มในชุดขาวคนหนึ่งกระโดดเข้ามาในกระท่อมกระ
