้นนี้หรอกนะ?”“ไม่ต้องหรอก”เนี่ยจิ่งซานค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งดุจต้นสนกลางสายลมเอ่ยเสียงเรียบ“ปล่อยให้เขาทำต่อไปเถอะ มีฉันอยู่ เกาะนี้ไม่มีทางพังหรอก” เนี่ยจิ่งซานก้าวออกไปหนึ่งก้าว ในชั่วพริบตาต่อมาก็มาถึงกลางหุบเขา เขายื่นมือออกไปกำในอากาศว่างเปล่า ยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปก็ระเบิดออกทันที เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านขอบฟ้ามาพร้อมเสียงหวีดหวิว ก่อนจะตกลงมาตรงหน้าเขาอย่างแม่นยำ!ตึง!!พื้นดินในหุบเขาแตกร้าวเป็นรอยแยก กระบองยาวสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันที่ม้วนตัวขึ้นมา เช่นเดียวกับร่างสูงสง่าในชุดจงซานเนี่ยจิ่งซานใช้มือข้างหนึ่งจับกระบองยาวสีดำ อีกมือไพล่หลัง เงยหน้ามองดวงอาทิตย์สีดำที่ลุกโชนอยู่บนท้องฟ้าดวงตาทั้งสองของเขาดูสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบ่อโบราณเสียงร่ายคาถาของหลินชีเยี่ยที่อยู่ในโลกเสมือนจริงเร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ แสงของวงเวทย์ในหุบเขาเปล่งประกายสว่างจ้าถึงขีดสุดแล้ว!เมื่อพยางค์สุดท้ายดังขึ้น บนผิวของดวงอาทิตย์สีดำที่ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้าก็หดตัวลงทันที ดวงตาสีแดงเข้มดวงหนึ่งเบิกออก แผ่รังสีสีแดงประหลาดออกมา!เขายกแขนขึ้น ชี้ไปยังความว่างเปล่าที่อยู่ไกลออกไปตูม!!ลำแสงสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากดวงตาที่ตั้งขึ้น ฉีกความว่างเปล่าในชั่วพริบตา พุ่งไปยังพื้นดินของหุบเขา!ดวงตาของเนี่ยจิ่งซานหรี่ลง ร่างของเขาทิ้งเงาจางๆ ไว้บนพื้น เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเกือบเท่ากับการเคลื่อนย้ายในทันทีไปอ
