ดอกบัวสีดำเหรอ?นี่เป็นของเทพเจ้าองค์ไหนกันนะ……หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกถึงตำนานเทพปกรณัมใดที่เกี่ยวข้อง สายตาจึงกลับมาจับจ้องที่จันทร์ฉายอีกครั้งสายฝนห่าใหญ่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า ทำให้ทั้งสองคนเปียกโชก พวกเขาจ้องมองกันผ่านม่านฝน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ดังมาจากแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป ร่างของทั้งสองก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน!ฝีเท้าวิ่งอย่างรวดเร็วย่ำผ่านแอ่งน้ำ [กฎเกณฑ์อวสานกษัตริย์] ถูกเปิดใช้อีกครั้ง คมดาบฉวัดผ่านม่านฝน พุ่งตรงไปที่ลำคอของจันทร์ฉาย!คราวนี้ จันทร์ฉายรู้แล้วว่าหลินชีเยี่ยมีวิธีต่อกรผนึกเทวะของเขา จึงไม่ประมาท ดวงตาทั้งสองจับจ้องการเคลื่อนไหวของหลินชีเยี่ยอย่างเข้มข้น ในจังหวะที่หลินชีเยี่ยยกแขนขึ้นฟันดาบ เขาก็ตอบโต้ทันทีเขาหลบหลีกคมดาบอามาโนะมุราคุโมะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่กลีบดอกบัวสีดำลอยมาที่ฝ่ามือ แล้วตวัดมือตบใส่ใบดาบ [จั่นไป๋]!เคร้ง!กลีบดอกบัวตบลงบนใบดาบ [จั่นไป๋] ส่งเสียงดังแหลมหูอื้ออึง หยดน้ำฝนที่ตกลงมากลางอากาศถูกคลื่นกระเพื่อมกระจายออก ทำให้เกิดพื้นที่สุญญากาศชั่วคราวขึ้นหลินชีเยี่ยเห็นเช่นนั้น ในใจก็รู้สึกหนักอึ้ง!เขารู้ว่าจันทร์ฉายได้เข้าใจลักษณะพิเศษของอาวุธทั้งสองชิ้นของเขาแล้วดาบอามาโนะมุราคุโมะสามารถฟันกลีบดอกบัวของเขาได้ ดังนั้นจึงต้องหลบหลีกเท่านั้น ไม่สามารถปะทะโดยตรงได้ จั่นไป๋สามารถทำร้ายเขาได้โดยไม่คำนึงถึงระยะทาง แต่ไม่คมเท่าดา
