จัดเรียงใหม่ทั้งหมด จนเกินขอบเขตของคำว่า ‘น้ำ’ ไปแล้วหลินชีเยี่ยไม่สงสัยเลยว่า หากการโจมตีครั้งนี้เกิดขึ้นบนบก มันจะสามารถระเบิดภูเขาลูกหนึ่งได้อย่างง่ายดาย……และผู้ที่สามารถสร้างการโจมตีระดับนี้ได้ อย่างน้อยต้องอยู่ในขั้นอนันต์ใต้แม่น้ำหวงผู่ มีคนอยู่ด้วยเหรอ?ศาสนจักรเทพโบราณ?หลินชีเยี่ยไม่กล้ารับการโจมตีโดยตรง จึงกลายเป็นเงาสีดำเลือนหายไป ก่อนจะชัก [จั่นไป๋] ออกจากฝัก ร่างหายเข้าสู่ความว่างเปล่า เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ตรงหน้าร่างที่ถือหอกฟางเทียนฮว่าจี่แล้วเคร้ง!คมดาบสีขาวปะทะกับหอกฟางเทียนฮว่าจี่อันหนักอึ้ง เสียงกึกก้องทุ้มต่ำแผ่กระจายในกระแสน้ำที่ปั่นป่วน พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้น้ำรอบตัวทั้งสองกลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะหลินชีเยี่ยหรี่ตาลง แสงสีทองส่องประกายแผ่ขยายจากใต้เท้า แสงของ [พิภพเทพ] ปกคลุมร่างตรงหน้าและเงาของสัตว์ประหลาดด้านหลังเอาไว้อาศัยแสงสีทองนี้ หลินชีเยี่ยจึงมองเห็นรูปร่างทั้งหมดของสัตว์ประหลาดนั้นได้ชัดเจนมันเป็นสัตว์ยักษ์สี่ขาที่มีร่างกายสีขาวทั้งตัว บนผิวหนังมีลวดลายสีทองอ่อนๆ มีเขาสีขาวคู่หนึ่งคล้ายเขากวางมูสบนหัว ยาวเกือบตึกสองชั้น มองจากระยะไกลดูยิ่งใหญ่อลังการสัตว์ยักษ์ตัวนี้นอนคุดคู้อยู่ระหว่างทรายใต้แม่น้ำ ท้องที่นูนขึ้นกำลังขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ตามจังหวะการหายใจของมัน กระแสน้ำรอบๆ พลันหมุนวน ราวกับกำลังเดือดพล่าน ทำให้แม่น้ำหวงผู่ปั่นป่วนหลินชีเยี่ยม
