ว่างเปล่าจ้องมองพร่ำรำพันที่อยู่ด้านล่างอย่างไม่ละสายตา เสียงหัวเราะประหลาดที่ทำให้ขนหัวลุกดังขึ้นทันที“นายดูสิ… ฉันดูเหมือนทูตสวรรค์ไหม?”พร่ำรำพันที่อายุเพียงยี่สิบต้นๆ ไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เขาเบิกตากว้าง ร้องอุทานพลางโบกมือไปมาในอากาศ ฝันร้ายรอบตัวถอยกลับไปเหมือนคลื่นน้ำ ทั้งสองกลับมาอยู่ในตรอกอีกครั้ง!พร่ำรำพันถอยหลังโซเซ แผ่นหลังกระแทกกับผนังอย่างจัง จึงทรงตัวได้อย่างยากลำบาก หายใจหอบอย่างรุนแรง“นาย นาย……กำลังควบคุมผนึกเทวะของฉัน? เป็นไปได้ยังไง?!” ดวงตาของพร่ำรำพันที่ยังไม่หายตกใจ จ้องมองหลินชีเยี่ยที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร “ผนึกเทวะของฉันมัน……”“ฝันวิปริต ลำดับที่ 018 น่ะ” หลินชีเยี่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ใช่ความสามารถที่หายากอะไร ฉันหาหมาสักตัวมาก็ทำได้……นายเชื่อไหม?”“เป็นไปไม่ได้!” พร่ำรำพันตะโกนสุดแรง “นี่มันผนึกเทวะนะ! ในโลกนี้นอกจากท่านผู้นั้นแล้ว มีแค่ฉันที่เป็นตัวแทนเท่านั้นที่มี……”ก่อนที่พร่ำรำพันจะพูดจบ หลินชีเยี่ยก็ยกมือขึ้นกดลงบนอากาศว่างเปล่า ท่ามกลางแสงเวทมนตร์อันสวยงามหมาปั๊กตัวหนึ่งสวมชุดสูทหางนกนางแอ่น เดินหอบแฮ่กออกมาทันทีที่เห็นหมาปั๊กตัวนั้น พร่ำรำพันก็ชะงักอยู่กับที่ไม่รู้ทำไม เขาสัมผัสถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยมากจากสุนัขตัวนี้“นี่มัน……” พร่ำรำพันอ้าปากเล็กน้อยหลินชีเยี่ยลูบหัววั่งไฉ มองไปที่พร่ำรำพัน “ต่อไปนี้ ฉันถาม นายตอบ เข้าใจไหม?”“ฝั
