อบทั่ววงในของเมืองหวยไห่แล้ว ขณะที่เขากำลังจะออกไปค้นหาบริเวณรอบนอก สายตาก็เหลือบไปเห็นฝั่งตรงข้ามถนน ทำให้เขาสะดุ้งไปทั้งตัว!เขาเบรกจักรยานทันที กะพริบตาแรงๆ เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจูงจักรยานข้ามถนน ล็อกล้อมันไว้กับเสาหินริมทาง ก่อนจะก้าวเข้าไปในร้านบะหมี่เก่าๆ แห่งหนึ่ง “เถ้าแก่ ขอบะหมี่ไข่หนึ่งชามครับ”“ได้”หลินชีเยี่ยเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติที่โต๊ะใกล้ประตู สายตาเหลือบมองผ่านร้านเล็กๆนี้อย่างไม่ตั้งใจที่โต๊ะตรงข้ามเขา ชายหนุ่มในชุดสูทผมเสยเรียบ กำลังก้มหน้ากินบะหมี่เส้นหมูที่ยังมีไอร้อนลอยฟุ้งอย่างตั้งใจ ดูเหมือนเขาจะรู้สึกถึงสายตาของหลินชีเยี่ย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินชีเยี่ยชั่วครู่ หลินชีเยี่ยรีบเบนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย พินิจหลินชีเยี่ยอย่างละเอียดเป็นเวลานาน ก่อนจะก้มหน้าลงกินบะหมี่ต่อด้วยท่าทางสงสัยหลินชีเยี่ยอ้าปาก แกล้งหาวเพื่อปิดบังมุมปากที่ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว‘ไม่นึกเลยว่า สมัยหนุ่มๆ นายดูน่ารักขนาดนี้…’[พร่ำรำพัน]
