หุบเขาบนพื้นที่โล่งกว้าง หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ กำลังกระซิบกระซาบกันเบาๆ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ความว่างเปล่าตรงหน้า ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายเล็กน้อย“หนึ่ง… สอง… สาม!”เมื่อเสียงดังขึ้น ทั้งสี่คนก็ยื่นมือออกไปคว้าอากาศตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ละคนกอดอากาศไว้แล้ววิ่งแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางพรืด!ที่ขอบหุบเขา หวังชิงที่กำลังมองดูด้วยความสงสัยอยู่ เห็นภาพนี้แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ฮ่าๆๆ เหล่าเนี่ย ดูเร็ว! พวกเด็กๆ นี่น่าสนใจจริงๆ นะ!?”มือของหวังชิงตบลงบนไหล่ของเนี่ยจิ่งซาน ส่งเสียงดังตุบๆ ราวกับตบลงบนแผ่นเหล็ก อีกฝ่ายหันใบหน้าที่เย็นชามามองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าแสดงความรู้สึกจำนนเล็กน้อย“เบาๆ หน่อย เคิงเชียงยังกำลังควบคุม [สร้างใหม่เสมือนจริง] อยู่ อย่าไปรบกวนเขา” เสียงทุ้มต่ำของเนี่ยจิ่งซานดังขึ้นหวังชิงเห็นดังนั้นก็ยักไหล่อย่างเก้อเขิน แล้วมองไปรอบๆ “เอ้อ แล้วทำไมเสี่ยวถังถังไม่มาล่ะ?”“ถังอวี่เซิงจะไม่มา” เนี่ยจิ่งซานเอ่ยปากด้วยความรู้สึกซับซ้อน “ภาพเหตุการณ์วันนี้……เขาไม่ควรมาดูจะดีกว่า”ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น ร่างของหญิงสาวในชุดเสื้อคลุมและกระโปรงสีเขียวเข้มก็ค่อยๆ เดินมาจากที่ไกลๆ สวมปิ่นปักผม ดูราวกับสตรีในราชสำนักที่เดินออกมาจากพระราชวังโบราณสักแห่งทันทีที่เห็นร่างนั้น หวังชิงรีบเก็บรอยยิ้มที่มุมปากทันที แล้วลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อม“ผู้อาวุโสกงหยาง”“ผู้อาวุโสกงหยาง” เนี่ยจิ
